BastiaansBlog

Arcade Fire 29 augustus 2011 Heineken Music Hall

2011-08-30T21:59:00.002+02:00

Arcade Fire is al jaren een van mijn favoriete bands. Ze weten met hun opzwepende muziek, vol verschillende klanken, niet te makkelijke, wat duistere muur van geluid en teksten met een boodschap, bij mij exact de juiste snaar te raken.

En nu was het eindelijk zover; hun eerste optreden in Nederland in jaren, en ik had een kaartje. Vanaf de eerste tonen was ik in de juiste stemming. De zevenkoppige formatie speelde, in de hooguit 1,5 uur dat het optreden duurde, in sneltreinvaart bijna het complete laatste album (The Suburbs), afgewisseld met flink wat ouder werk van zowel Neon Bible als Funeral. Op het podium was altijd wat te zien; alle leden van de Canadese band deden er alles aan om het ons naar de zin te maken, bijgestaan door videobeelden die een prachtig - en soms vreemd - decor vormden.

Het publiek moest er wel wat voor terugdoen; de mensen die op de tribune zaten, moesten van de frontman gaan staan: de leden van de band gaven energie, maar dat kon alleen als ze energie van de zaal terugkregen. Dat ging aan het begin redelijk; de meest mensen gingen direct staan, maar het grootste deel daarvan ging daarna ook snel weer zitten als er een rustiger nummer kwam.Na het laatste nummer, het meezingnummer 'No Cars Go', was er geen twijfel meer; tot aan de laatste rij stonden de mensen mee te schreeuwen.

Het geluid was niet echt fantastisch afgesteld. (Mede) daardoor veranderde de muziek soms in een brei, waardoor het bij een aantal nummers even duurde voordat je door had welk nummer was ingezet. Het kan ook zijn dat dit standaard gebeurt bij hun live optredens; het was de eerste keer dat ik ze zag. Maar hopelijk niet de laatste keer. Veruit het beste optreden van het jaar.

Tips Into the Great Wide Open 2011

2011-08-29T08:03:00.004+02:00

Alle ingrediënten voor een fantastisch weekend zijn aanwezig; een prachtig eiland, een leuk gemengd publiek, goede voorzieningen en een line-up waar je u tegen zegt. De enige onzekerheid is het weer, maar ook dat lijkt volgens de buienradar geen roet in het eten te gooien. Waar Lowlands dit jaar qua programmering teleurstelde, is het bij ITGWO watertanden. Het is een goede mix van artistieke hoogtepunten, feestmuziek en grote namen. Kortom; ITGWO, we zijn er klaar voor. Hierbij een aantal tips voor komend weekend.

Muzikaal zorgen Agnes Obel, Crystal Fighters, tUnE-yArDs en Kurt Vile voor het nodige luisterplezier. Alle vier deze bands hebben afgelopen jaar interessante albums gemaakt. Niet te missen.

Dat goede muziek prima samengaat met dansbaarheid bewijzen Jingle by Night (Jungle by Night i.s.m. Jiggy Dje), Kings of Convenience en de Crystal Fighters. Zij staan garant voor een feest, zoals de zanger van de Kings of Convienience vorig jaar bewees met het spetterende optreden van zijn andere project: the Whitest Boy Alive.

Ook grote namen ontbreken deze editie niet, zeker sinds de het laatste moment dEUS aan het programma is toegevoegd. Samen met de Jeugd van Tegenwoordig, Bettie Serveert met Palomine en Bonobo zijn dit publiekstrekkers die zorgen voor een volwassen programmering.

Een van de leukste punten van het festival, is het grote aantal pareltjes van eigen bodem zoals Marike Jager, Roosbeef, Eefje de Visser, en Lucky Fonz III, the Black Atlantic en Alamo Race Track.

Tussen de overige bands valt waarschijnlijk ook nog genoeg te ontdekken. Luister als voorproefje alvast naar de ITGWO Spotify playlist. Veel plezier!

Lowlands 2011; het jaar van Seasick Steve, Agnes Obel, Beardyman en Happy Camper

2011-08-27T10:09:00.001+02:00

Lowlands 2011 is een veelbesproken editie. In een recordtempo uitverkocht, veel commentaar op de programmering, het drama bij Pukkelpop en uiteindelijk qua weer een fantastisch weekend.

Het festival stond in november 2010 al in de belangstelling. Verbaasd en soms in shock werd erop gereageerd dat het festival in minder dan twee uur was uitverkocht. Alleen de hard-core kopers hadden kaartjes kunnen krijgen. Deze snelle kaartverkoop leek dit helaas een neveneffect te hebben: financieel gezien was dit jaar voor de kaartverkoop een aantrekkelijke programmering niet nodig. Of dit de reden is voor de programmering weet ik niet, maar het was opvallend hoeveel net-niet bands er stonden. Zoals Flogging Molly in plaats van de Pogues en Beady Eye in plaats van Suede. Ook de hoofdacts zijn allemaal ver over hun artistieke hoogtepunt heen.

Desondanks was er als je goed zocht voldoende te ontdekken. Ook bood het de kans in korte tijd heel veel bandjes te zien. Na vier nummers van Interpol, Beady Eye, Flogging Molly, Offspring en dEUS kon je constateren dat ze nog steeds goed zijn, maar hetzelfde doen als een paar jaar geleden. Zodat je weer op zoek kon naar verrassingen.

Dit jaar zijn vier optredens me bijgebleven, elk om verschillende redenen; het was romantisch wakker worden bij Agnes Obel, verrast worden door de rauwe emotie bij Seasick Steve, met bewondering luisteren naar de stemkunstenaar Beardyman en ultiem blij worden bij Happy Camper.

Totaal verrast was ik door het optreden van Seasick Steve. Op het podium een oude bluesrocker, die samen met een drummer een waanzinnig optreden gaf. Het applaus van de niet volle zaal – onterecht – oorverdovend – terecht -. De bebaarde Amerikaan bespeelde het publiek moeiteloos, zowel qua muziek als met verhalen over zijn leven. De rauwe gitaren waren voor mij een heerlijke afwisseling met de elektrobeats die de rest van het festival domineerden.

Ook Happy Camper stond vooraf niet in mijn lijstje. Happy Camper is een project van Job Roggeveen van El Pino & The Volunteers. Afgelopen jaren heeft hij gewerkt aan een album met zo compact en melodieus mogelijke popliedjes, gezongen door een hele serie aan verschillende vocalisten. Het resultaat is niet alleen een heerlijk album, maar ook de basis van een van de leukste optredens van Lowlands. Een stroom van het beste van Neerlands bodem beklom, vol lof aangekondigd door hun voorganger, het podium. De energie en plezier spatten er bij iedereen vanaf. Bij het laatste nummer stonden onder andere Tim Knol, Odilo Girod (Coparck), Janne Schra (Room Eleven), Leine, Johannes Sigmond (Blaudzun), Marien Dorleijn (Moss) en David Pino op het podium. Een genot om naar te kijken en luisteren.

Agnes Obel maakte op het vroege tijdstip (zaterdag, 11.30 uur) mijn verwachtingen meer dan waar. Mooie liedjes, afgewisseld met instrumentale piano/cello-duetten. Heerlijk om mee wakker te worden.

Totaal anders was het optreden van Beardyman, een beatboxer die in zijn eentje een stroom bekende covers ten gehore bracht. Ook hij was, net als Agnes Obel, duidelijk te groot voor de gekozen locatie; de Xray. Het stond rijen-dik om het blikken gebouw, en binnen was het veranderd in een stomend-hete dansende massa.

Verder zorgden de Wild Beasts, Fleet Foxes, Crystal Fighters, Palmbomen en Jungle by Night voor prima optredens. Helaas heb ik ondanks al het heen en weer-geren de –naar horen zeggen - spetterende optredens van Skunk Anansie en Babylon Circus gemist. Een handje geholpen door het mooie weer, was het al met al een mooie editie, waar vooral de kleinere bandjes verrasten.

You’d think life’s miserable… Micah P. Hinson, 17 mei in Ekko Utrecht

2011-05-19T21:27:00.001+02:00

When you listen to my songs, you’d think life’s miserable… Zo concludeerde Micah P. Hinson nadat hij een half uurtje aan het spelen was. Maar direct daarop: “But it’s not. Just some parts of it.” Het leek het keerpunt van de avond.

Het optreden begon rauw. Micah kwam met wandelstok het podium opgestrompeld. Zichtbaar onder invloed van ten minste drank en wiet, probeerde hij zich staande te houden. Hij mompelde iets over een klein ongeluk. En ik hield mijn hart vast voor wat komen zou.

De eerste nummers bestonden uit nieuwer werk, waarbij hij met zijn stem de ellende van de nummers echt beleefde. Niet zuiver, niet makkelijk, maar wel vol emotie. Het publiek, een volle zaal liefhebbers, reageerde enthousiast. En gedurende het optreden zag je Micah bijtrekken. Hij werd losser. De teksten tussen de nummers door langer en vol grapjes. Zo verwonderde hij zich over het rookkanon dat bleef puffen, over de lichten die een zoom veroorzaakten en stelde de vraag of Obama toch Osama was, of wellicht een robot. Schijnbaar zonder onzekerheid uitte hij zijn verbazing over het feit dat er publiek was om naar hem te luisteren. Want een muzikant wilde hij zich nauwelijks noemen.

Hij speelde nummers van alle cd’s, waarbij alleen de cover-cd “All dressed up..” onaangeroerd bleef. Na het zingen van twee nummers van de eerste cd “My baby and the satalite” concludeerde hij dat het tijd was dat er wat nieuwe nummers kwamen. Waarvan hij er tot groot genoegen van het publiek er direct een uitprobeerde.

De avond voelde als een transformatie. Micah kwam op het podium tot rust. Hij stapte zelfs, na het leegdrinken van een longdrinkglas whisky, over op het drinken van water. Het maakte hem niet uit of mensen zijn muziek mooi vonden of lelijk, of ze hem haatten of van hem hielden. Maar dat er bij optredens zoveel mensen waren, zorgde er wel voor dat hij dit werk kon doen. Daar was hij dankbaar voor. Anders zou hij nog steeds bij alle universiteiten van Amerika eruit gegooid worden.

Dit leek een stelling uit de categorie: ‘grote mond, klein hartje’, want aan het eind van de avond bekende hij dat het optreden voor mensen is dat hij het liefst doet. Maar het was voor die avond mooi geweest. Na anderhalf uur spelen kwamen nog de nummers “Believe” en de toegift “Beneath the rose”, waarna hij naar buiten strompelde om een sigaret te roken.

Voor liefhebbers kwam tussendoor nog even het bericht van het jaar, toen Micah tussen neus en lippen door vertelde dat hij weer eigenaar is van alle nummers die hij heeft gemaakt. En dat hij alle albums opnieuw op LP’s gaat uitbrengen. De reden was helder; hij vond het belachelijk dat zijn albums tegenwoordig voor meer dan 120 dollar over de toonbank gaan.

Na dit nieuws gehoord hebbende, kon de avond al helemaal niet meer stuk. Wat een held.

Muziek top 25 van 2010

2011-01-03T18:02:00.002+01:00

1 The National - High Violet
2 Arcade Fire - The Suburbs
3 Big Boi - Sir Lucious Left Foot
4 Kailash Kher & Kailasa - Yatra (Nomadic Soul)
5 CEO - White Magic
6 Gonjasufi - A sufi and a Killer
7 LCD Soundsystem - This is happening
8 How to dress well - Love Remains
9 Gorillaz - Plastic Beach
10 Tame Impala - Innerspeaker
11 Four Tet - There is love in you
12 Yeasayer - Odd Blood
13 Pantha du Prince - Black Noise
14 Vampire Weekend - Contra
15 Caribou - Swim
16 Ariel Pink's Haunted Graffiti - Before today
17 The Tallest Man on Earth - The Wild Hunt
18 Jonsi - Go
19 The Walkman - Lisbon
20 Tangerine - Winter songs
21 Angus and Julia Stone - Down the way
22 Hot Chip - How life stands
23 Best Coast - Crazy for you
24 Micah P. Hinson - And the pioneer saboteurs
25 Blauzun - Seadrift Soundmachine

Lowlands 2010

2010-08-26T18:31:00.007+02:00

Eigenlijk een schande dat ik het weekend waarin ik 35 werd voor het eerst kennis heb gemaakt met Lowlands. Vooral omdat muziek, en met name de niet-mainstream muziek, een van mijn grote passies is.

Natuurlijk heb ik al jaren de meest uiteenlopende verhalen over het festival gehoord; van moddergooien, het slikken van allerhande verlichtende middelen van verschillende kwaliteit tot onvergetelijke concerten die je als muziekliefhebber toch echt niet gemist mocht hebben. Helaas was er altijd ´iets´ dat roet in het eten gooide: namelijk het festival was gelijktijdig met het Noorderzon Festival in Groningen. Nu de banden met Groningen steeds losser worden viel de keuze dit jaar op Lowlands. En beperkt Noorderzon zich tot het tweede weekend.

Samen met mijn broer heb ik drie dagen over het terrein bij Biddinghuizen gestruind. Het mooie van het festival vind ik, naast de brede programmering, de diversiteit aan mensen. Van alto tot yup, in pak tot vogelpak, in de leeftijd van rond de 13 tot 70, liep gebroederlijk door elkaar. Hoewel je bij de meeste optredens wel een duidelijke schifting zag. Het duidelijkst was dat bij Mark Lanegan, waar het publiek met name bestond uit ietwat verlopen kalende dertig-plussers, met name mannen. Door het mooie weer waren de meeste mensen het hele festival vrolijk gestemd en hing er een heerlijke sfeer. Zelfs het eten was prima, met dank aan La Place en diverse Indiase en Indonesische eettentjes.

Voor mij draaide het natuurlijk in de eerste plaats om de muziek. Als je van optreden naar optreden vliegt, terwijl je weet dat er op het moment dat je ergens staat te kijken en te luisteren nog drie bandjes spelen, word je selectief en kritisch. Zeker als je bedorven bent door een rijke dosis herinneringen aan andere concerten.

Ik heb gemerkt dat of een optreden indruk maakt, afhangt van een aantal zaken. In de eerste plaats een combinatie van de band (deze moet gedreven zijn, zichtbaar plezier hebben), het geluid, de muziek (enigszins interessant, vernieuwend en niet te braaf/simpel) en of je de muziek kent. Daarnaast speelt het publiek een zeer grote rol. De mensen om mij heen, en hoezeer zij ‘los’ gaan of meeleven (of ten minste het fatsoen hebben niet te praten), is een randvoorwaarde om me volledig in te leven. Ten slotte is er nog het verwachtingsniveau en mijn eigen stemming. Een combinatie van deze elementen en de verwachting die ten minste waargemaakt wordt, zorgt voor een onvergetelijk optreden. Nogal wat voorwaarden…

Alle stukjes vielen bij het optreden van LCD Soundsystem op z´n plek. Deze band, die met haar laatste tour bezig schijnt te zijn, zette een ongelooflijke show vol energie neer die muzikaal zeer goed in elkaar zat. Gepassioneerde zang, strakke meeslepende ritmes , gespeeld door een band die er volledig voor ging. Daarbij had ik het geluk tussen een aantal (wildvreemde) mensen te staan die compleet uit hun dak gingen. Na een uur onafgebroken hartstochtelijk dansen kon het weekend al niet meer stuk.

Natuurlijk waren er meer optredens die indruk maakten. Selah Sue was de perfecte achtergrondmuziek om in het zonnetje van een biertje te genieten, wat ook gold voor de Malinese artiest Vieux Farka Toure en de Ijslandse Jonsi. Heerlijk dansen, zonder dat de muziek echt indruk maakte, was het bij Diablo Swing Orkestra, Hot Chip, Holy Fuck en Shantel & BCO. En de muziek van The National, Cymbals Eat Guitars, Tame Impala en Yeasayer zit gewoon erg goed in elkaar en wist me het hele optreden vast te houden.

Tegenvallers waren er natuurlijk ook. The Broken Bells en Blood Red Shoes waren ronduit saai en Gonjasufi boeide beduidend minder dan op de laatste (uitstekende) plaat. De gehypte band Mumford and Sons viel, waarschijnlijk door de te hoge verwachtingen, wat tegen. Een mooie show, vol overgave gebracht, maar het was net iets te makkelijk. Wellicht de reden dat ze inmiddels zijn doorgebroken; om 16 uur stond de hele Alpha tent, de grootste tent op het terrein, al afgeladen vol. Opmerkelijk voor dat tijdstip.

Natuurlijk was er vanaf het moment dat de programmering bekend werd commentaar; wat deden Anouk, The Specials, Burning Spear op Lowlands?

Het programmeren van een film in de Alpha ging, ondanks het bijzondere idee (met 20.000 mensen een slechte actiefilm kijken met verlopen helden, the Expendables), verloren in technische en logistieke problemen; het geluid was slecht, het scherm vanuit veel posities slecht zichtbaar en het publiek onrustig. Van begin af aan liepen er rijen mensen door het publiek.

Een niet-muzikaal hoogtepunt was een lezing van Ruud Kooistra, een van de ondernemers achter het bedrijf Tendris (http://www.tendris.nl) die led-lampen produceert. Het inspirerende verhaal over hoe je ondernemerschap en duurzaamheid kunt combineren was enigszins confronterend, maar vooral hoopgevend.

Al met al was Lowlands zeer geslaagd en voor herhaling vatbaar. Hoewel ik wellicht volgend jaar het Belgische festival Pukkelpop (http://www.pukkelpop.be), dat hetzelfde weekend plaatsvindt, ga proberen. De line-up van dat festival is over het algemeen nog beter dan die van Lowlands… Maar de sfeer kan nauwelijks beter.

Muziek top 10 2009

2010-01-03T13:05:00.003+01:00

2009 was qua muziek een redelijk interessant jaar. Hieronder mijn persoonlijke top 10.

1. Animal Collective- Merriweather Post Pavillion
2. Elvis Perkins - Elvis Perkins In Dearland
3. The Very Best - Warm Heart Of Africa
4. Mumford & Sons - Sigh No More
5. Grizzly Bear - Veckatimest
6. Le Loup - Family
7. Bonnie "Prince" Billy - Beware
8. Pete Doherty - Grace/Wastelands
9. The pains of being pure at heart - The pains of being pure at heart
10. Loney Dear - Dear John

De leukste platen van Nederlandse bodem, waren voor mij Roosbeef, Lucky Fonz III en the Black Atlantic.

Werchter 2008; een stoffig jaar.

2008-10-06T21:18:00.000+02:00

Elke verslag van Werchter 2008 levert gegarandeerd een ander beeld op. Een recensie is altijd al gekleurd, maar bij een festival met meerdere podia en een parallelle programmering, speelt ook geluk een rol. Op basis van een vooraf opgesteld lijstje vlieg je van band naar band, maar of je de hoogtepunten ziet en ze zo ervaart, wordt voor een deel door toeval bepaald. En natuurlijk door het gezelschap, het weer (hoe nat je wordt) en de mate van uitputting. Dus beschouw onderstaand verslag echt als mijn mening.

Want, hoewel het gezelschap uitstekend was, ik tijdens de bui toevallig in de Pyramid tent stond, kende dit jaar voor mij eigenlijk maar een echt hoogtepunt; Neil Young. Er wordt beweerd dat de organisatie 1 miljoen euro heeft betaald om hem er te laten spelen; wat mij betreft was het elke euro waard. Neil leek een top avond te hebben, waarbij hij tussen de nummers door liefdevol naar zijn echtgenote keek, die op de achtergrond vol overgave meespeelde. Neil verwende het publiek met een gemengde mix uit zijn omvangrijke oeuvre, waarbij hij de echte liefhebbers trakteerde door een groot deel van het programma te vullen met het minder bekende werk van de Crazy Horse. Het mooiste was de lol die de oude rocker uitstraalde. Na dit optreden van ruim 2,5 uur, kon de avond niet meer stuk. Het was het aan Moby om het spreekwoordelijke dak van de weide af te blazen. Een heerlijk optreden, maar wel doorspekt van een hele berg nostalgie; het hele album Play kwam voorbij, waarna het optreden werd afgesloten met zijn singel uit 1994; Feeling So Real.

En dat was voor mij typerend aan de programmering van dit jaar. Met de Counting Crows, Lenny Kravitz, R.E.M., The Chemical Brothers, The Verve, Kings of Leon, Ben Harper, de Kooks, Raconteurs, Kaiser Chiefs en (brr..) Anouk maak je mij gewoon niet echt blij. Het zijn grote namen, maar echt verrassend zijn ze al jaren niet meer. Met de kanttekening dat, op het moment dat Lenny even een uitstapje maakte van zijn standaard hit repertoire, hij me volledig overrompelde. Toen liet hij blijken dat hij en zijn band echt steengoed zijn. Een beetje jammer dat er vervolgens weer een paar kapot gespeelde hits kwamen…

De grootste tegenvallers van het festival waren R.E.M. en Hercules and Love Affair. Verrassend, want een paar jaar geleden was R.E.M. voor mij een van de hoogtepunten van het festival. Het optreden sluit goed aan op mijn ervaring met hun laatste cd: Accelerate, die na 2 keer beluisteren ergens in de kast is beland en inmiddels stof ligt te verzamelen.
Dat Hercules tegenviel, had ik kunnen verwachten. Anthony (van the Jonsons) had afgezegd, dus wat mij betreft valt dan het hart, het speciale van de band, weg. Ze speelden wel, probeerden de tent mee te krijgen, maar zonder al teveel resultaat.

De enige echte verrassing van het festival was Ginderman. Nick Cave met lang haar en een ontzettend foute snor, die verschrikkelijk foute muziek speelt. En hoe! Je waant je binnen de kortste keren in een truckerscafe a la From Dusk Till Dawn. Werkelijk fantastisch neergezet, tot in de details uitgewerkt en op een bepaalde manier adembenemend mooi. Na het optreden had je echt even tijd nodig om weer op aarde te komen.
Laten we het positief afsluiten, want er waren zeker een aantal interessante bands te ontdekken: Vampire Weekend, The National, Patrick Watson, My Morning Jacket, het energieke en frisse MGMT en de underdog Devotchka. Daarnaast is het altijd mooi Radiohead weer aan het werk te zien en horen, stond Sigur Ros al een tijd op mijn verlanglijstje en was er met Soulwax en 2manyDJ’s voldoende te dansen.

Eurosonic 2007 Een lijstje met tips en aanbevelingen

2007-01-09T12:43:00.000+01:00

Dit jaar barst in Groningen op 11 januari Eurosonic weer los. Een interessant, maar ook ingewikkeld festival. Dit komt voornamelijk doordat er zeer veel bandjes van wisselende kwaliteit in verschillende zalen optreden. Voor je het weet, ben je twee dagen heen en weer aan het rennen, sta je uren in de rij, en heb je aan het eind van het festival het gevoel dat je alle leuke bands hebt gemist. Goede voorbereiding is het halve werk.
Daarom heb ik wat zitten zoeken op internet, nummers gedownload en heb de links en eerste indrukken hieronder gezet. Dit is op basis van een eerste indruk. Mijn voorkeur gaat deze keer wat meer uit naar dansbare acts. Geen zit, of moeilijk gedoe concerten. Uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Reacties en aanvullingen zijn altijd welkom. Graag zelfs!

Donderdag
A must to see
· Ben Ottewell, een van de leden van Gomez http://www.myspace.com/gomez (Soms een beetje te experimenteel, maar er zitten veel pareltjes van nummers tussen.)
· http://www.myspace.com/shitdisco (Gaaf en dansbaar!!)

Interessant
· http://www.myspace.com/ponihoax (Klinkt heel lekker!!)
· http://www.myspace.com/dryburgh The View (Leuke muziek! Ligt makkelijk in het gehoor. De zaal is waarschijnlijk erg snel vol, want is een beetje een allemansvriendje en al aardig bekend.)
· http://www.myspace.com/officialpatrickwolf (Interessant, afwisselend en volgens mij heerlijk als je ervoor in de stemming bent.)
· http://www.myspace.com/johnossi (Lekker snel, wel leuk.)
· http://www.myspace.com/ohnoono (Vrolijk, met rare stemmetjes, een flinke stoot 80er jaren glamourrock, kan best leuk zijn …)
· Julie Feeney http://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendid=50346374 (Erg mooi! Wel rustig, dus je moet ervoor in de stemming zijn.)

Gemiddeld
· http://www.myspace.com/mummra (Niets nieuws, Britpop, maar lekker begin van de dag.)
· http://www.myspace.com/uffie (Soort kruising tussen Ella Bandita en Goldfrapp , pop-disco, beetje rap er tussendoor.)
· http://www.myspace.com/peterbjornandjohn (Lekkere, rustige muziek.)
· http://www.myspace.com/hotgossip (Lekker tempo, leuk.)
· http://www.myspace.com/airtraffic (Goed naar Franz Ferdinand geluisterd, wel leuk.)
· Joy Denale http://www.myspace.com/wwwmyspacecomjoymaureendenalanea (Je moet ervoor in de stemming zijn… R&B. Maar voor de liefhebbers van Badu en India Ari is het een must see! Denk dat zij wel eens een ster kan worden, het klinkt wel erg goed!)
· http://www.myspace.com/theyoungknives (Eerste indruk is dat het een beetje saai is, beetje punk achtig, rauwe stemmen, beetje schreeuwerig.)
· http://www.myspace.com/discodrivepunk (Wel leuk.)
· http://www.myspace.com/alicerosemusic (Hmm.. niet mijn muziek.. Maar dat zegt niks.)
· http://www.myspace.com/thesunshineunderground (Beetje eenvoudig, maar leuke opzet naar the View.)
· http://www.myspace.com/zuband (Mij iets te heftig.. Schijnt wel goed te zijn.)

Vrijdag
A must to see
· Tunng (werelds!)
· www.myspace.com/daspop (Belgische band, nu met hulp van de fantastische broertjes Dewaele. Dus, niet gek om daar even te gaan kijken. Goed om op te dansen. Na Tunng een van de leukste bands van deze avond.)
· The Magic Numbers http://www.myspace.com/themagicnumbers (Is al doorgebroken, dus wordt waarschijnlijk druk..)
· http://www.myspace.com/digitalism (Perfect dansbare electro, voor de laatste uurtjes Eurosonic.)

Interessant
· http://www.myspace.com/larrikinlove (Vrolijke muziek met lekker tempo, heeft er hele leuke nummers tussen zitten, bv. Happy as Annie.)
· http://www.myspace.com/saferide (Volgens mij is dit niet gek! Ook leuk; een van de weinige vrouwen die ik tot nu toe ben tegen gekomen.)
http://www.myspace.com/120days (Experimentele rock, met een vol geluid.)
· www.myspace.com/dukespecial (Rustig, wel mooi. Biertje erbij en luisteren maar.)
· Daan. (Zuiderbuur. Volgens mij vond ik dit op Werchter wel leuk. Maar is wel al 2 jaar geleden.)
· Gabriel Rios. (Kan goed zijn dat dit tegenvalt. En is waarschijnlijk heel erg druk!)
· http://www.myspace.com/deadcombo (Grappig, akoestisch, zuidelijk, anders dan de gemiddelde band die komt.)
· zZz http://www.myspace.com/zzzsoundofzzz (Goed dansbare electro.)

Gemiddeld
· http://www.myspace.com/humanzi (Prima)
· http://www.myspace.com/datarock (Klassieke, vaker gehoorde rock, kan best leuk wezen)
· http://www.myspace.com/montevideotheband (Eerste indruk was beetje saai, na langer luisteren wordt het leuker.)
· http://www.myspace.com/loneydear (Voor als je even bij wilt komen.. wel aardig)
· http://www.myspace.com/hotclubdeparis (Raar! Druk... Op zich interessant, maar je moet er wel tegen kunnen. Snel maar niet echt dansbaar.)
· http://www.myspace.com/mikamyspace (Tja, pop, eerste indruk is saai… maar misschien ben je daar dan wel aan toe.)

Laat maar
· http://www.myspace.com/ephelduath (Veel te hard...)

Crazy 88 op 8WEEKLY

2007-01-07T13:58:00.000+01:00

De lijst der lijsten 2006 nu online;
Deel 1 - nr. 88-67
Deel 2 - nr. 66-45
Deel 3 - nr. 44-23
Deel 4 - nr. 22-1

Tunng op Eurosonic 2007

2007-01-07T13:56:00.000+01:00

Een van de leukste bands die ik afgelopen jaar heb gezien, met twee fantastische cd's die al tijden mijn playlist domineren! Vrijdagavond 12 januari staan ze om 21.15 uur in de USVA. Dat optreden mag je echt niet missen! www.tunng.co.uk en http://www.youtube.com/watch?v=MrMEzZEUPbE en http://www.youtube.com/watch?v=OyE46Qb1wCg (niet hun beste nummers..)

Rock Werchter 2006 gered door het weer

2006-07-04T19:26:00.000+02:00

Weinig mensen zullen na afloop van het festival met een slecht gevoel huiswaarts zijn gekeerd. Vier zonovergoten dagen en het goed georganiseerde festival lieten niks te klagen over. Ook muzikaal was er voor iedereen wel iets te vinden, of je nu van soul, punk, reggae, lounge, rock, dansmuziek of eenvoudige lichtverteerbare pop hield, alle genres waren vertegenwoordigd. De dagen vlogen om en voor je het door had was het festival alweer voorbij.

In vogelvlucht
Op het terrein zijn twee podia, waarbij op het hoofdpodium de ‘grote namen’ staan, terwijl de Pyramid Marquee tent is gereserveerd voor meer intiemere concerten. Helaas overlapte de programmering van de twee podia elkaar constant. Afgezien van het feit dat het simpelweg te warm was om constant heen en weer te sprinten, is het zien van 59 bands in vier dagen wat veel van het goede. Op den duur ‘zit je gewoon vol’. Het was dus zaak het kaf van het koren te scheiden. Maar naar mijn smaak was er veel ‘kaf’. Waarbij ik direct opmerk dat het goed kan dat ik het koren gemist heb door een verkeerde schifting.

Donderdag 29 juni
De eerste dag wist eigenlijk alleen TOOL te verbazen, waarbij ik geboeid luisterde hoe de strakke ritmes live stand hielden. Manu Chao, de Red Hot Chili Pepers en de Black Eyed Peas deden waarvoor ze ingehuurd waren, elk met voldoende hits om het publiek vast te houden en mee te laten zingen, maar de routine droop er vanaf.

Vrijdag 30 juni
De tweede dag begon beter. Het was ’s middags een waar feest voor het gehoor toen achtereenvolgens de Editors, the Kooks en Clap Your Hands Say Yeah speelden. Alec Ounsworth, de zanger van de laatste band, gaf zich volledig en schreeuwde piepend de longen uit zijn lijf. Daardoor hoorden de toehoorders aan het eind van het optreden een totaal nieuwe versie van “In this home on ice”. De hoge net niet (of wel?) valse stem was vervangen door een hees, bijna normaal geluid. Hiermee was de toon gezet voor de volgende bands. Op de muziek van Elbow, Live en Anouk was muzikaal weinig af te dingen. Het vormde een aangenaam achtergrondmuziekje voor iedereen die languit in het gras lag te zonnen. De stilte voor de storm, want, thank god, toen kwam, zag en overwon Muse. Twee jaar geleden stond deze band ook al als een van de hoofdacts geprogrammeerd. De duidelijk jongere groep gaf een enigszins geforceerde, te strakke show, waarbij ze constant boven het geschreeuw van de tienermeisjes uit probeerden te komen, alsof je naar een jongensband stond te kijken. Nu zagen we een groep die een overtuigende set neerzette, waarbij bleek dat zowel het publiek als de band volwassen waren geworden. De nieuwe nummers klonken veelbelovend. Zij waren minder eentonig en niet ‘meer van hetzelfde’, zoals het geval was bij de vorige cd Absolution. Voor, tijdens en gelukkig ook na dit optreden speelde in de tent Radio Soulwax. Dit jaar hadden de broertjes Dewaele de regie voor de hele vrijdagavond gekregen. Tussen Radio Soulwax en 2 Many DJ’s, twee eigen projecten, verzorgden Vitalic en Tiga waardige gastoptredens. Terwijl in de tent het dak eraf ging, speelde voor de mensen die wat minder actie wilden, aan de andere kant The Who. Een grote naam, maar naar mijn idee een week te vroeg. Qua uitstraling past deze band beter bij Werchter Classics dat op 8 juli plaatsvindt.

Zaterdag 1 juli
Zaterdagochtend mocht de Australische band Wolfsmother de aftrap verzorgen. Een goed begin voor een pittig dagje muziek. Want later op de dag volgden optredens van de Artic Monkeys, die voor een nieuwe band met weinig hits verbazingwekkend lang overeind bleven op het grote podium, the Raconteurs, die een oninteressante muur van geluid neerzette, en Franz Ferdinand, die overtuigend liet zien dat zij de laatste jaren zijn uitgegroeid tot een volwaardige hoofdpodiumact. Voor mensen die het zo al warm genoeg vonden was er voldoende aanbod om met een pintje in de hand te relaxen. Eerst bij de surfer met muzikale nevenactiviteiten Donavon Frankenreiter, de net iets te duidelijk muzikale tweelingbroer van Jack Johnson in een hippie outfit. Daarna was het optimaal genieten met de Belgische band Absynth Minded. Bij het nummer My Horoics werd hier en daar zelfs een traantje weggepinkt.
Daarna snel naar de andere kant, om nog even te zien hoe de Kaiser Chiefs heel hard hun best deden om hun muziek leven in te blazen, maar waarbij ik wel het gevoel had de juiste keuze te hebben gemaakt door naar de tent te gaan. Het spitsgedeelte van de dag werd ingewijd door Placebo, die inmiddels zoveel ervaring en hits heeft dat de band zonder al te veel inspanning het publiek meekreeg. De afsluiter van de derde dag was ons aller dEUS. In de krant stond de volgende dag de dat zij het veld plat speelden, maar dit was vooral door een vlaag van chauvinisme ingegeven. Hoewel, ergens klopte het inderdaad dat het veld plat ging; want terwijl ‘de goden’ aan het spelen waren, ging een deel van het publiek richting tent en matras. Het optreden was qua show en nummerkeuze nagenoeg gelijk aan dat waarmee zij de laatste tijd de Nederlandse podia hebben aangedaan en geen reden naar België af te reizen.

Zondag 2 juli
Terwijl ik al even bang was dat we het hele festival geen enkele echte show te zien zouden krijgen, was daar halverwege de vierde dag, als geschenk uit de hemel, de onovertroffen Redder des festivals, eels. De band waarvan ik dat het minst verwacht had, gaf de grootse show weg. Bij aanvang werd een vooruitgeschoven groepslid van de band uitgefloten, een kleine slip of the tong, toen de zwaar getatoeëerde crimineel met een Security-shirt opeens op het scherm verscheen. Het duurde even voordat het publiek besefte dat hij bij de band hoorde… Na het optreden was het publiek om en werd de man op handen gedragen. Waar een groot deel van de acts duidelijk leunde op de hits, ging eels haar eigen gang. De bekende nummers waren bijna onherkenbaar in een strak rockjasje gegoten, en de helden gooiden, je moet maar durven, er een twintig minuten durende versie tussendoor van het nummer Nor ready yet. En iedereen slikte het als zoete koek!
De overige van de bands op de laatste festivaldag klonken goed, maar bijna niks wist hierna meer te overtuigen. Het bleef bij wat heen hen weer lopen, standjes kijken, etensbonnen opmaken, terwijl op de achtergrond muziek klok. Het festival leek zwevend op Hooverphonic en Depeche Mode een stille dood te sterven, totdat in de Marquee opeens het dak eraf vloog bij de ultragaye kitschdiscopop van The Scissor Sisters. Je moest even door de schaamte heen bijten, totdat je merkte dat jij niet de enige was die zijn voeten niet op de grond kon houden. Sterker nog, tot aan het veld ging iedereen los en de zaal vulde zich met energie. Heerlijk fout, maar wat waren ze goed! De serieuze afsluiter van Werchter, Depeche Mode, kon met hun donkere electrobeats de vrolijke tonen van de Scissors niet meteen afremmen. Opeens klonken de langgerekte zwarte tonen als vrolijk dansbare muziek, waardoor het dansen doorging tot het traditionele vuurwerk ontstak. In polonaise verlieten we vervolgens het terrein…

Maar toch…
Dat de vier dagen voorbij waren gevlogen, had niet alleen met het mooie weer te maken. Op Werchter verwacht ik de Grote Goden uit de muziek. De Lijst met Grote Namen die dit jaar aanwezig waren, bestond echter grotendeels uit gevallen of bejaarde sterren met de hoogtijdagen (ver) achter zich. De Peppers, Manu Chao en Depeche Mode kregen het publiek wel mee, maar ze brachten niks extra’s. Van deze artiesten kun je kwaliteit verwachten, daar worden ze voor betaald. Maar het was net iets te duidelijk dat het gewoon hun werk was en op routine speelden. Ze hebben zoveel hits, dat iedereen toch wel meezingt. Dit werd helaas ook niet gecompenseerd door een spektakelshow zoals bij Metallica of Rammstein. De enige echte shows die ik heb gezien, waren van de Scissor Sisters en Eels. Beide op de laatste dag, op plaatsen of tijdstippen die voor de mindere goden zijn gereserveerd. Andere grote namen zoals The Who en Robert Plant, leken een week te vroeg geprogrammeerd te zijn; zij passen beter op Werchter Classics. Een flink aantal van de overige bands had daar overigens ook prima kunnen staan zonder uit de pas te lopen, waarbij ik met stip Live nomineer. Ten slotte stonden op het hoofdpodium twee avonden achter elkaar Belgische bands op TopTijdstippen geprogrammeerd; dEUS en Hooverphonic. Afgezien van de kwaliteit, zijn dit niet de bands waarvoor ik naar België afreis; zij komen al jaren op de Nederlandse podia en zijn erg toegankelijk. Volgend jaar beter.
Al met al paste de muziek goed bij het weer, was de sfeer goed en vloeide het bier rijkelijk. Maar bij regen was muziek luisteren in een tent op de camping een zeer reële optie geweest…

Foto door Mariska
Zie ook http://www.8weekly.nl/index.php?art=4297

The real hiphop is over here! KRS-One in Groningen

2006-06-18T17:03:00.000+02:00

Gezien: KRS-One, 17 juni Oosterpoort Groningen
Mijn hiphopcollectie reikt niet verder dan een aantal cd’s van Eminem, NWA, Outkast en Chuck D., waarbij eigenlijk alleen de eerste nog met enige regelmaat in de cdspeler belandt. De keuze om naar het optreden van KRS-One te gaan is opvallend; het is een vreemde eend in de bijt tussen het NNO, Toneelgroep Amsterdam, Tracy Bonham en Radiohead. Hoewel, misschien maakt dit het rijtje wel compleet. Van alle optredens was dit wel degene waar ik het minst naar uitkeek, en waarbij de verwachtingen het laagst waren.

Deze verwachtingen leken na het optreden van Jawat uit te komen. Waar Jay Collin de heupen nog enigszins los wist te maken, en ik alleen het vrouwelijk schoon op het podium mistte dat door MTV in mijn beleving bij dit soort R&B artiesten hoort, zorgde Jawat ervoor dat ik niet anders kon dan stil staan kijken naar het drukke mannetje met ringbaardje en capuchon. Dit was inderdaad hiphop, waar KRS-one, ook wel ‘the teacher’ genoemd, de vader van was ... met angst zag ik het optreden tegemoet.

Maar vanaf de eerste tonen merkte ik dat ik me nergens zorgen om hoefde te maken. Als vanzelf gingen de handen de lucht in, de voeten van de vloer en stond ik uit volle borst mee te schreeuwen met het publiek. “The real HipHop is over HERE!!!” Aan het hele optreden was niks geforceerd, de interactie met het publiek verliep perfect, de raps waren overtuigend en de beats hard. Wat bovenal opviel was de sfeer. Iedereen deed gewoon waar die zin in had, en iedereen danste op zijn of haar manier. Regelmatig beukte je met je lichaam of armen (die immers constant in de lucht waren “YO!”) tegen stoere mannen met petjes, maar er was geen vleugje agressiviteit te bekennen. Wat gisteravond op het podium stond was kwaliteit. Volgend jaar weer!

Pinksterweekend

2006-06-05T14:20:00.000+02:00

Worstelen met gevoelens

2006-06-04T13:11:00.000+02:00

Gevoel. Kluwer woordenboek geeft de omschrijving: “hart, wat door het hart wordt ingegeven”, de Van Dale “wat men innerlijk gewaarwordt”. Klinkt misschien stom, maar deze definities zeggen mij niks, helpen me geen stap verder. Want waar komen gevoelens vandaan? Waarom heb je gevoelens? Waarom beheersen ze je, in ieder geval mijn leven zo? De ene dag, het ene moment voel ik me goed. Vaak supergoed. Terwijl dat het volgende moment in een klap kan omslaan.
Dus, ‘ik word iets innerlijk gewaar’, ofwel, dat ‘mijn hart geeft mij iets in’. Maar waarom? Op basis waarvan? Waarom wisselt dit zo, terwijl er feitelijk helemaal niks verandert? Wat bezielt het hart? Maar ook, kun je gevoelens sturen? Mag je gevoelens sturen? Moet je gevoelens soms sturen?
Gisteravond had ik het met een vriendin over pedofilie. Natuurlijk, het is de laatste week een hot item geweest in verband met de pedofielenpartij. En daarnaast, waar hebben we het die avond niet over gehad.
Nu keur ik pedofilie absoluut resoluut af. Maar bovenal snap ik het niet. Ik begrijp niet waarom iemand verliefd wordt op iemand die zo jong is. Alleen al het idee maakt me misselijk. Er knapt iets in mij en het maakt me kwaad. Hoe kun je! Ik zou willen roepen dat ze ziek zijn, dat er gewoon iets niet spoort. Wat volgens mij ook het geval is.
Maar tegelijkertijd weet ik ook dat je gevoelens niet (altijd) in de hand hebt, waardoor je in een lastig pakket terecht komt. De laatste jaren is het een paar keer gebeurd dat ik opeens niet meer verliefd was op mijn, inmiddels dus ex-vriendin. En andere keren werd ik, terwijl ik hoopte een goede vriendschap op te kunnen bouwen, opeens tot over mijn oren verliefd. Wat ook alles verandert. Je wilt het niet, probeert je gevoel te sturen, maar kunt niet anders. Als je haar naam uitspreekt, verschijnt er, of je wilt of niet, een glimlach op je gezicht. Superleuk… behalve wanneer het niet beantwoord wordt, en je merkt dat het de vriendschap in de weg staat. Op zo’n moment wou je dat je die gevoelens niet had, dat ze een man was… of je nicht J. Dat je ‘gewoon’ je gevoel kon sturen. Of beter nog, dat van haar… Dat je cupido kon vragen tussen al zijn drukke bezigheden tijd te maken een pijltje in haar hart te schieten. Want, dat heb ik wel geleerd, daar is de oorsprong van het gevoel.
Volgens mij heb je overigens wel in de hand wat je met de gevoelens doet. Daarbij is een van de basisovertuigingen in mijn leven is dat je andere mensen niet bewust mag kwetsen, ondanks dat je gevoelens hebt. Maar vind ik vaak ook dat je je gevoel moet volgen. Lastig…

Muziek: weer, of nog steeds, Placebo met Post blue

Primeur op 8WEEKLY.nl

2006-05-30T21:18:00.000+02:00

Goed, in principe ga ik een eind mee met het spreekwoord "schoenmaker blijf bij je leest". Maar in dit geval heb ik als penningmeester toch deze grens even overschreden; hierbij mijn eerste artikelop 8WEEKLY.nl.

Eindelijk... het reisverslag op het web...

2006-05-28T21:02:00.000+02:00

Sinds ik bijna drie jaar geleden terugkwam van een wereldreis, hangt constant de wens, of meer belofte aan mezelf boven mijn hoofd, dat ik nog iets met het reisverslag wil doen. Inmiddels was die belofte veranderd in een pijnpuntje dat constant ergens aanwezig was. Gisteravond kwam het onderwerp weer even ter sprake, waarbij een vriend van mij zeer terecht opmerkte dat het verslag nu wel erg gedateerd is... en dat bleef wel hangen. Tijd voor actie. Vandaag kwam ik plotseling een manier tegen om zonder hulp het verslag op een eenvoudige manier te publiceren. Ik moet opmerken dat het nog lang niet af is, dat ik nog een aantal pagina's op fouten moet controleren, het laatste gedeelte van de reis nog niet verwerkt is en er nog een heleboel foto's bijkomen. Maar toch wil ik alvast het eerste resultaat laten zien; www.bastiaan.biz/reis

Trippen zonder paddo’s bij het NNO

2006-05-28T14:44:00.000+02:00

Scriabin/Nemtin, L’Action Préalable
Noord Nederlands Orkest o.l.v. Tabachnik

Als de wereld donderdagavond rond half 11 was vergaan, was dit waarschijnlijk voor een groot deel toe te rekenen geweest aan het NOO. Scriabin heeft voorspeld dit zou gebeuren na het spelen van de totale uitvoering van het Mysterium, die 7 etmalen zou duren. Wat dat betreft mogen wij Nemtin dankbaar zijn dat hij alleen de voorbereidende handeling heeft uitgewerkt. Die overigens ook goed is voor tweeëneenhalf uur muziek… De bezoeker, jong en oud, werd een psychedelische trip in het vooruitzicht gesteld. Zonder gebruik van opium of paddo’s.

Bij zo’n opgave was het niet verwonderlijk dat het orkest enigszins aftastend begon. Het beheerste spel kon zij echter niet volhouden, want de gedreven pianist Hakon Austbo schudde door zijn felle opzwepende spel het orkest direct wakker. Toen het orkest was losgekomen, ontstak een strijd tussen de piano en het 120 koppig orkest. Door de fladderende stijl van de piano ontstond het beeld van een vlinder die op de vlucht was voor de storm van het orkest, waarbij aan een stuk beelden voorbij vlogen. Steeds wanneer je werd meegezogen in een zware golf van het orkest, zag de piano steeds weer kans te ontsnappen. Maar ook in de rustigere stukken bleef de onrust aanwezig. De beeldende ervaring werd volledig toen het koor halverwege opeens inzette, waardoor je opeens hele films voorbij zag komen. Op andere momenten werden andere zintuigen letterlijk geprikkeld doordat je opeens overal jeuk voelde en het bijna claustrofobisch aanvoelde. Het was meer als een scala van ervaringen dat voorbij kwam, dan dat er sprake was van een geheel. Wel bleek uit alles dat de dag des oordeels dichterbij kwam.

De opbouw van het tweede deel was fantastisch. Het orkest zette direct zwaar in, waardoor je direct verzonk in een zee van klanken. Maar deze keer was de onrust weg. Het was eerder een harmonisch geheel waarin de verschillende instrumenten elkaar afwisselden. Op de achtergrond was wel constant die dreiging, maar daaraan was de luisteraar inmiddels gewend. Tot uit het niets plotseling weer de heldere herkenbare tonen van de piano klonken, alsof deze plotseling was ontwaakt. Hierna kwamen het koor en de sopraan Susan Narucki pas echt los. Door het spanningsveld dat zij schiepen werd het publiek meegezogen in een zee van geluid. Daarin was geen tijd voor beelden, het enige dat restte was in tranche luisteren en kijken naar de eenzame sopraan die alles naar zich toetrok. De wereld buiten de Oosterpoort bestond opeens niet meer. Niet voor niks vroeg in de pauze iemand naast mij enigszins angstig wat er zou gebeuren als de wereld echt zou vergaan…

Helaas deed deze pauze je uit de tranche ontwaken. Het derde gedeelte begon goed, maar het miste de vernieuwende elementen van de eerdere delen. Daarnaast was dit het langste gedeelte, waardoor de vervoering op den duur plaatsmaakte voor een hoopvol wachten op het einde… Dat helaas een half uur te laat kwam. Jammer, het NNO was bijna in de doelstelling geslaagd…

Wel vraag ik mij zeer af of dit stuk een ieder, jong en oud, in extase had kunnen brengen, zoals in de introductie werd beloofd. Mijn indruk is dat vooral het geoefende oor iets met dit stuk kan. Hoewel grote delen sterke verwantheid vertonen met de heroïsche filmmuziek die volle bioscoopzalen trekt, denk ik dat menigeen toch de beelden zou missen. Maar ook voor de geoefende luisteraar was het een hele zit. Niet voor niks had Scriabin grootste plannen met dansers, een lichtshow en wierrook om het voor de toeschouwers gedurende zeven dagen en nachten interessant te houden. Oh ja, en laten we daarbij het verplichte gebruik van opium ook niet vergeten. Dat kan ook helpen…

Radiohead delft onderspit

2006-05-20T14:57:00.000+02:00

Gezien: Heineken Music Hall, 9 mei 2006
Het valt mij als fervent Radiohead fan zwaar om toe te geven, maar de concert-krachtmeting tussen de Flaming Lips en Radiohead is met grote voorsprong door de eerste gewonnen.
Waar ik bij de Flaming Lips zwaar onder de indruk was, kon Radiohead deze keer nauwelijks echt boeien. De band speelde vooral veel nummers van de oudere cd’s, waarbij de concentratie vaak ontbrak. Vooral voor de mensen die ze nu voor de eerste keer zagen, moet het een zware teleurstelling zijn geweest dat Tom Yorke halverwege Paranoid Android opeens geen zin meer had. En tot ieders verbazing stopte. Na luide protesten pakte hij de draad wel weer op, maar de magie van het nummer was al gebroken. Dit voorval was typerend voor de avond.Gelukkig werd het oude repertoire afgewisseld met een aantal nieuwe nummers, die voor mij het absolute hoogtepunt vormden van het optreden. Ook hier legde de band de lat bewust laag. Het publiek werd bij het eerste uitprobeersel attent gemaakt op de twee bars aan kanten; voor als de verveling toe zou slaan. Niet dat iemand op die uitnodiging in ging, want elk nummer werd met groot enthousiasme onthaald. Maar toch had ik het gevoel dat dit type grapjes bijdroeg aan het beeld van de avond. Het doel was niet het neerzetten van een evenwichtige, pakkende show, maar een vingeroefening, een try-out. Voor mensen die de band voor het eerst zagen was er voldoende te zien. Daarvoor heeft de band meer dan genoeg in huis. Maar bij mij bleef een nare bijsmaak achter door het schrikgevoel over de nonchalante houding. Waarbij ik meteen een schietgebedje deed dat zij de nieuwe cd wel serieus nemen…

De kracht van woorden

2006-05-19T13:31:00.000+02:00

In hoeverre kan het uitspreken van een woord invloed hebben op je? Gisteravond ontlokte de zin “Ik haat die treinreizen” een verschrikte reactie bij mijn collega. Door het uitspreken van zo’n krachtterm kan iets namelijk zijn eigen leven gaan leiden. Zeker met een woord als ‘haten’ moet je oppassen.

Zo heftig had ik het op dat moment trouwens absoluut niet bedoeld. Ik baalde er gewoon van dat ik een fantastische avond vroegtijdig af moest breken, alleen omdat de laatste trein richting Groningen bijna vertrok. Maar in principe heeft ze natuurlijk gelijk.

Een recente ervaring heeft mij op keiharde manier duidelijk gemaakt dat het uitspreken van woorden een grote invloed hebben. De zin “Om eerlijk te zijn niet”, het antwoord op de vraag of ik een lange termijn toekomst samen zag, zette toen in een keer een streep door mijn relatie. Hieraan ging natuurlijk een periode van twijfel vooraf, maar het was schrikwekkend dat met het uitspreken van de zin in een keer het besluit genomen was. Geen terugkeer mogelijk.

Dit principe heeft natuurlijk ook positieve kanten. Zo kan het herformuleren van een wens een grote rol spelen bij de realisatie ervan. Iedereen heeft tientallen wensen. Althans, ik in ieder geval. De wereld biedt zoveel dingen die ik nog wil zien, die ik wil doen of meemaken. Maar op het moment dat ik de wens formuleer als keuze en dit uitspreek, lijkt er iets magisch te gebeuren. Alsof je de wens vastpint en energie in die richting stuurt. Meestal is bij mij het uiteindelijke resultaat dat het ook gebeurt.

Zo moet volgens mij ook het ja-woord bij het huwelijk worden gezien. Je kiest er bewust voor om bij elkaar te blijven, en bekrachtigt deze keuze door dit voor de rest van de wereld uit te spreken. And they lived happily ever after… Maar goed, dat is momenteel nog een ver-van-mijn-bed show. Want het antwoord was nee…

(Achtergrondmuziek: Placebo - Meds)

The Flaming Lips in concert

2006-04-28T13:32:00.000+02:00

Paradiso, 27 april 2006
Gisteravond stonden the Flaming Lips in een uitverkocht Paradiso. Vooraf maakte ik wat zorgen; ik heb een haat-liefde verhouding met deze band. Het is de favoriete groep van een vriend, op wiens muzieksmaak ik over het algemeen blind vaar. Maar tot mijn verbazing was de eerste indruk bij de eerste confrontatie met de muziek sterk wisselend; een aantal nummers vond ik fantastisch, de rest moeilijk verteerbaar. En dat is zo gebleven; het ene moment zweer ik erbij, de keer erop vliegt de cd er na drie seconden weer uit. Het was gisteravond dus spannend in wat voor bui ik zou zijn…
Het bleek dat ik me geen zorgen had hoeven maken. Het optreden was echt een grote belevenis. De band leefde zich volledig uit, waarbij elk bandlid iets speciaals bijdroeg. Al mijn favoriete nummers werden gespeeld, waarbij het geheel werd ondersteund door treffende videobeelden, confetti, slingers en een stuk of 50 supergrote ballonnen die over het publiek dansten. Zoals een titel als “Yoshimi Battles the Pink Robots” doet vermoeden, waren een ook aantal absurde componenten toegevoegd. Het podium stond gedurende het hele optreden vol met ruimtewezens, superhelden en kerstvrouwen, die in een constant lichtgevecht verwikkeld waren. Hierbij werd de strijd tussen de Christelijke kerk en de kerk van de Wetenschap uitgebeeld, waarbij de Flaming Lips heel toepasselijk in het midden stonden. En dat zij de strijd zouden winnen was niet meer dan logisch; het was per slot van rekening hun show.
Tijdens het optreden snapte ik opeens ook een recensie over de laatste cd waar gesproken werd over een kerk van blijdschap. Tussen de nummers door nam de zanger ruim de tijd om ons te wijzen op diverse maatschappelijke problemen, waarbij hij nadrukkelijk wees op onze eigen verantwoordelijkheid. Dit leidde bij mij echter geen moment tot ergernis; sterker nog, het hoorde er absoluut bij. Het gaf het geheel inhoud en zorgde voor een perfecte balans. Hierdoor werd het meer dan alleen een mooi optreden; the Flaming Lips, maar ook jouw aanwezigheid bij dat specifieke optreden, deden er opeens toe. Al met al een zeer bijzondere gebeurtenis. Ik raad iedereen aan dit optreden tijdens Pinkpop vooral niet te missen; al was het maar om de show.

Infadels op bevrijdingsfestival Groningen

2006-04-24T19:31:00.000+02:00

Afgelopen vrijdag stond het gezelschap in een uitverkocht Vera. Het was het tweede optreden in Groningen binnen een paar maanden. Begin januari hadden ze de stad al op zijn kop gezet tijdens Eurosonic. Voor de mensen die dat gemist hadden was er nu een herkansing.

Het duurde een aantal nummers voordat de zaal echt los kwam, maar aan het eind van het optreden was het publiek om. De Infadels zetten een opzwepende show neer, waar de energie vanaf spatte. De zanger, maar vooral de toetsenist leefden zich volledig uit, wat een belevenis was om naar te kijken. Mede hierdoor duurde het een tijd voordat het begon op te vallen dat veel van de muziek toch wel op elkaar leek… Het optreden moest het hebben van een beperkt aantal aansprekende nummers. Maar volgens mij heeft dit er meer mee te maken dat ze nog maar 1 cd uit hebben gebracht, en simpelweg nog geen uitgebreid repertoire hebben. Alle ingrediënten voor succes zijn verder aanwezig; een aantal opvallende persoonlijkheden, de verzorgde uitstraling en goed opgebouwde show, leuke muziek en vooral een enorme dosis energie. Het geheel heeft wel iets weg van Kaizers Orchestra. Maar ik kan me mindere bands voorstellen om mee vergeleken te worden.
Toen werd aangekondigd dat de Infadels de afsluiter zijn van het Bevrijdingsfestival in Groningen, en daarmee voor de derde keer in 5 maanden terug komen in de Parel van het Noorden, ontstak de zaal in luid gejuig. Groningen is nog niet van ze af!

http://www.cultuurpaleis.com/5mei/index.html
http://www.infadels.co.uk/

Herinnering aan mijn droeve hoeren; een ‘lekker tussendoortje’

2006-04-15T17:21:00.000+02:00

Herinnering aan mijn droeve hoeren
Gabriel Garcia Marques
Meulenhoff 2004, ISBN 9029076070

Gabriel Garcia Marques is een paar maanden geleden met stip in mijn top tien van favoriete schrijvers terecht gekomen. Het was alweer zo’n zeven jaar geleden dat ik “Honderd jaar eenzaamheid” gelezen, volgens velen zijn meesterwerk. Maar ik herinner me vooral dat het erg veel doorzettingsvermogen kostte om erdoor te komen en ik blij was toen het eindelijk uit was. Ik heb echt even staan twijfelen toen ik een half jaar geleden “Liefde in tijden van cholera” voor 8 euro bij de boekhandel zag liggen. Uiteindelijk heb ik het toch maar gekocht, en na een paar maanden had ik genoeg moed bij elkaar geschraapt om het te gaan lezen. De dagen erop waren het boek en ik onafscheidelijk… Als ik mijn ogen sluit, zie ik nog steeds een film aan beelden en proef de sfeer van het boek. Werkelijk een meesterwerk.

“Herinnering aan mijn droeve hoeren” is zijn meest recente roman. Garcia Marquez voert je mee in de wereld van een eenzame oude man. Wanneer deze zich op zijn negentigste verjaardag trakteert op een jonge maagd, wordt hij voor het eerst van zijn leven overvallen door de liefde. In een kleine 126 pagina’s wordt deze liefde op gepassioneerde wijze beschreven, met alle uitspattingen, onzekerheden en overdenkingen van iemand in een soort late midlifecrisis. Het geheel wordt zeer beklemmend door de constant naderende dood en het grote leeftijdverschil tussen de man en het meisje. Hierdoor ontstaat er een bijzondere spanning; aan de ene kant leef je met hem mee, want de liefde is mooi en moet overwinnen. Terwijl je aan de andere kant niet anders kan dan de liefde tussen een negentig jarige voor een twaalf jarig meisje resoluut afkeuren. Het einde van het boek is even mooi als passend.

Het was heerlijk om te lezen, maar toch heb ik niet hetzelfde ervaren als bij “Liefde”. Ik kan niet echt de vinger op de zere plek leggen. Het boek is beeldend geschreven, het is duidelijk dat een meesterverteller aan het woord is die doet lachen, denken en ontroert. Misschien was het voor mij gewoon te kort, waardoor ik me net niet volledig kon onderdompelen. Het is alsof ik weer even een glimp van zijn wereld heb mogen zien. En die smaakte zeker naar meer! En misschien komt daar het onbevredigde gevoel vandaan, het was te snel voorbij.

Geslaagde Kruistocht van de Toneelgroep Amsterdam

2006-04-09T12:53:00.000+02:00

Kruistochten door de Toneelgroep Amsterdam
Kesting, Fernhout, Smulders, van Mieghem, Goessens, Fokker
Gezien: Groningen, 8 april 2006
De keuze van de Topstukken 05/06 durf ik dit jaar nu al voortreffelijk te noemen. De derde voorstelling in de reeks was vooral qua duur een uitdaging. Rond zes uur werd een zeer diverse publiek de zaal binnengeloodst, waarna iedereen mede door het vreemde tijdstip enigszins onwennig zijn plekje zocht. Ruim 5 uur later maakte een daverend applaus een eind aan een marathon toptoneel van de bovenste plank.
Het stuk bestaat uit drie delen, waarin telkens vanuit een ander perspectief dezelfde reeks gebeurtenissen de revue passeert. Het gaat over zeven mensen; drie stellen die in eerste instantie vooral via een familierelatie allemaal met elkaar zijn verbonden. En de invalide moeder, die als een kwellende factor boven het geheel hangt. Zij blijft onzichtbaar opgesloten in haar slaapkamer maar drukt een zwart duister stempel op het geheel. Dat zich tussen de zes personages meer afspeelt dan alleen een familierelatie, wordt in de eerste act al duidelijk. Daar blijkt dat een van de zussen op het punt stond met de man van haar zus een ‘heet’ weekendje weg te gaan. Na vijf uur is het geheel geëscaleerd tot een waar familiedrama, waarbij niemand buiten schot blijft. Behalve dan de kat Jaap, die constant op het podium aanwezig is, maar zich van dit alles niks aantrekt. Hij wast zich, eet en gaat lekker liggen slapen. Daarmee wordt meteen de relativiteit van de gebeurtenissen aangegeven...
In elk gedeelte van de drieluik staan thema’s als kleinburgerlijkheid, liefde, het huwelijk en trouw en familierelaties centraal. Zware onderwerpen, maar de regisseur is erin geslaagd om er een flinke dosis humor overheen te gieten, waardoor de tijd voorbij vliegt. Het stuk blijft tot het eind boeien. Enerzijds door het bijna perfecte spel van de acteurs, maar zeker ook door de spanning die tot het eind wordt vastgehouden. Net als in een goede thriller blijven er dingen gebeuren waardoor je opeens anders tegen dingen aan gaat kijken.
Het bijzondere is dat ik gedurende het hele stuk wisselende gevoelens had bij de verschillende hoofdpersonen, maar dat je ondanks overspel, bedrog of agressie, sympathie voor ze bleef houden. Het bleven mensen. Herkenbare mensen. Met problemen die je zelf ook regelmatig tegenkomt. Een van de acteurs mijmerde op een gegeven moment iets in de trend van; “Het lijkt wel of mensen die totaal niet bij elkaar passen, tot elkaar aangetrokken worden als een magneet en niet meer van elkaar af komen.” Wie kent deze stellen niet, die bij elkaar blijven terwijl iedereen ziet dat het niet klopt?
Het stuk zat op alle terreinen goed in elkaar. De timing van de grappen was perfect, de personages gingen geen moment vervelen en was voldoende diepgang, zonder te zwaar te worden. De intermezzo’s waarbij op een groot scherm beelden werden herhaald, met op de achtergrond versterkende muziek, maakte het geheel compleet. Kortom; ga kijken als je de kans krijgt! http://www.toneelgroepamsterdam.nl/

Kritische overtuigingen

2006-04-04T19:27:00.000+02:00

Tijdens mijn opleiding wordt veel gesproken over verandermanagement. Daarbij vliegen onderwerpen als kerncompetenties, verandervermogen en ontplooiing van medewerkers over tafel. Elk boek roept om constante verandering. En iedereen roept dit na. Het lijkt erop dat heel managementland ervan overtuigd is dat constante verandering goed en noodzakelijk is. Mensen moeten hun hele leven rennen om ‘in de race’ te blijven. Uitdaging voor de leidinggevende is om deze ontwikkeling te sturen in de richting van de doelen van de onderneming, zodat er zoveel mogelijk winst kan worden gemaakt. Er worden aan de lopende band theorieën en modellen ontwikkeld om dit te bereiken.

Tijdens een college probeerde ik een niveau dieper te gaan, en stelde de vraag of mensen qua basisbagage en persoonlijkheid gelijk zijn als ze geboren worden. Of de verandercapaciteit bij iedereen aanwezig is. Daarover bleek iedereen een andere mening te hebben, die al snel erg diep bleken te gaan. Vaak kwam deze overtuigingen voort uit een religie of ingrijpende ervaringen. Het onderwerp werd snel afgedaan. Terwijl dit naar mijn idee de basis is waarop ieders gedrag gebaseerd is en dus van fundamenteel belang.

Daarbij moest ik vooral denken aan een discussie die ik een paar weken ervoor had met een muzikant uit Groningen. Hij heeft vele lange avonden in de kroeg doorgebracht en daarbij de meest uiteenlopende mensen ontmoet. Door zijn ervaringen is hij ervan overtuigd geraakt dat een aantal aspecten van de mens aangeboren zijn en niet te veranderen. Als voorbeelden noemde hij daadkracht en doorzettingsvermogen, die sterk van persoon tot persoon wisselen. Als dit een aangeboren, een niet of nauwelijks te veranderen karaktertrek is, heeft dit grote consequenties voor een leidinggevende. Dan hebben veel trainingen en ontwikkeltechnieken die op de versterking van deze eigenschappen gericht zijn, een sterk wisselend effect. Voordat je een bepaalde techniek op iemand ‘los kunt laten’, moet je dan zeer veel over iemand weten. Als je in de discussie ook nog de vraag opwerpt of het ethisch gezien verantwoord is dat je mensen (bewust) wil veranderen (of met een vriendelijk woord; ontplooien), ben je helemaal terug bij af. Is het niet arrogant dat je denkt dat mensen er beter van worden door te gaan voldoen aan jouw eisen. Mag je mensen bewust manipuleren om de doelen van een organisatie te bereiken?

In de discussie die tijdens het college ontstond werd ik al snel teruggefloten. Het onderwerp basisovertuigingen viel buiten de lesstof. Maar volgens mij is de werkelijke boodschap dat je er, bij wat je ook doet, rekening mee moet houden dat mensen er verschillende basisovertuigingen op na houden. En inzien dat dit een nauwelijks te overschatten invloed heeft op iemands gedrag. Bijvoorbeeld bij veranderingen. Het is jammer dat het erop lijkt dat het grootste deel van deze MBA-opleiding zich beperkt tot het leren van een reeks trucjes. Terwijl het ontwikkelen van echte (mens)kennis, inzicht en wijsheid tot nu toe nauwelijks aan bod komen. Misschien gaat dat inderdaad te ver voor zo’n studie.

Verbazing…

2006-02-25T20:22:00.000+01:00

Aangewakkerd door de masterclass persoonlijk leiderschap van mijn MBA opleiding gebeurde er de afgelopen weken weer een aantal dingen waardoor ik vol verwondering naar mijn gedrag heb zitten kijken. Door de eindopdracht werd ik gedwongen om mezelf volledig onder de loep te nemen en vervolgens de lat weer een stukje hoger te leggen in het streven naar zelfrealisatie en het naleven van mijn visie. Dus, ik keek en zag…
… dat ik weer eens meeging in een bijzondere actie van de ASN bank om mensen extra geld te laten beleggen. Het is een natuur- en milieubewuste bank die het geld alleen investeert in ‘goede bedrijven’. Ik bestempel haar dus als snel als goede, bewuste en niet materialistische bank. Twee weken geleden kreeg ik een folder in de bus dat je nu 4 natuurgidsen cadeau krijgt als je 1000 euro belegt. Een fantastische actie op het eerste gezicht, dus ik heb meteen een betaalopdracht gegeven. Waarna ik me ‘s avonds vol schaamte bedacht dat ik hele kast al vol heb staan met boeken over de deze onderwerpen… en dat ik die eigenlijk nooit lees… Het is toch raar dat je ‘hamstergedrag’, het materialistische wordt aangewakkerd, gestimuleerd door een ‘goede’ bank?... Waar moet dat heen als zelfs deze bank meedoet aan dit soort acties. Doet me er trouwens aan denken dat het WNF laatst een soortgelijke actie had…
… dat mijn ‘bewust naïeve levenswijze met een groot vertrouwen in de mens’, kan omslaan in dom of zelfs stom gedrag wanneer ik geld uitleen aan een junk, die toevallig een tijdje bij mijn onderbuurman woont. Waarna de buurman zich schaamt voor zijn vrienden en ik naar mijn geld kan fluiten…
… dat ik, als ik plotseling even tijd heb om mezelf te ontspannen, echt even niet weet wat ik met de tijd aanmoet… en dan maar weer even een jaarrekening in elkaar draai…
… dat ik in mijn reflectieverslag heb geconcludeerd dat ik goed bezig ben… maar dat ik nog steeds rusteloos ben...

‘Drie dichteressen op muziek’; terrorisme voor het oor

2006-01-28T12:00:00.000+01:00

Abbie de Quant op fluit, Monique Krus zang/sopraan en Elizabeth van Malde op piano
Gezien: 25 januari ’06, kleine zaal Oosterpoort

Na een drukke werkdag zat ik afgelopen woensdagavond met een vriendin te wachten op de drie dichteressen, een van de voorstellingen in de serie ‘Moderne klassiek’. Bij het bestellen van de kaarten had ik geen flauw idee wat ik kon verwachten, maar de ervaringen tot nu toe waren boven verwachting. De eerste kennismaking was op 3 oktober met een prachtige en originele uitvoering van het hooglied door Eleonore Pameijer, Marcel Beekman, Rudolf Lucieer en Nettie Blankenen. Echt, kippenvel… En op 9 november trakteerde de pianist Ralph van Raat het publiek tussen de composities door op een college over moderne pianomuziek. Niet dat ik inmiddels fan ben van moderne muziek; verre van dat, maar ik moet toegeven dat er zeker leuke dingen tussen zitten.
Met die insteek zat ik op de eerst noten te wachten. Ik was voor mijn gevoel aardig voorbereid op wat er ging komen, maar dit kon niet voorkomen dat na het eerste gedicht verschrikt rechtop in de stoel zat.
Het grootste deel van de tijd heb ik geprobeerd de muziek te begrijpen en mijn onbegrip te wijten aan mijn eigen vermoeidheid en onbekendheid met het genre. Maar na de pauze kwam daar de plens ellende die de emmer deed overlopen. Eerst werd een heel mooi gedicht van Michaelis (Op het witte kussen) op muzikale wijze vakkundig verkracht. Direct daarop volgde een walgelijke uitvoering van Het Spraakgevaarte (Herzberg). Het begon met: “Er is een monster dat leeft van kreten”. En ze had het niet beter kunnen zingen; hier was duidelijk sprake van gedegen zelfkennis. Ik had enerzijds moeite om mijn plaatsvervangende schaamte te onderdrukken en tegelijkertijd om het lachen in te houden. Toen ze halverwege ook nog zong: “Je kunt nog veel onaangenamer klagen”, hield ik het niet meer.
Op sommige momenten tijdens het concert werd ik even geraakt, maar dit werd meestal onmiddellijk weer teniet gedaan door harde korte klanken van de piano of een koude sopraanstem. Het geheel kwam heel hard en koud over, terwijl een groot deel van de gedichten over gevoelige onderwerpen ging.
Het leukst van de avond waren de aanwezige mensen. Er lijkt rond dit soort voorstellingen iets ‘superieurs’ te hangen, en een groot deel van het publiek zat zichtbaar moeite te doen om de voorstelling te begrijpen en te waarderen. Naar Gronings gebruik was er aan het eind natuurlijk weer een aantal mensen die een staande ovatie gaf… maar het bleef mondjesmaat.
Voor mijn gevoel een mislukt experiment, dat zo snel mogelijk moet worden vergeten.

Eurosonic en Noorderslag 2006

2006-01-21T17:47:00.000+01:00

Eurosonic; 12 en 13 januari 2006, diverse locaties binnenstad Groningen
Noorderslag; 14 januari 2006, Oosterpoort Groningen, www.noorderslag.nl

Bij Noorderslag en Eurosonic strijden positieve en negatieve kanten van het concept elk jaar weer met elkaar. Naast alle her en der geprogrammeerde bandjes, die vooral tijdens Eurosonic zorgen dat ik constant het gevoel heb het beste te missen, is het een soort sociale reünie van cultuurminnend Groningen. Hoe een avond verloopt, hangt dus ook sterk af wie je die avond tegen komt… En daarbij geldt niet altijd ‘hoe meer zielen, hoe meer vreugd’. Resultaat is dat ik ook dit jaar met gemengde gevoelens terugkijk.

Ik moet meteen toegeven dat ook mijn verwachtingen over de bandjes niet reëel zijn. Een klein van mijn cd kast bestaat uit muziek van Nederlandse artiesten. En van de bandjes die tijdens de drie dagen optraden, heb ik niet één cd in de kast staan. Toch betrap ik mij erop dat ik een zaal inloop met dezelfde verwachtingen als bij bijvoorbeeld een festival als Rock Werchter of Pinkpop. Dat er dus nog drie bandjes waren die mij echt wisten te boeien, en nog een stuk of 4 die ik leuk vond, is dus op zich geen slechte score.

De leukste band speelde meteen de eerste avond: 2Raumwohnung (http://www.2raumwohnung.de/) was een van de vele bandjes uit het momenteel superhippe Duitsland. De hypersexy zangeres, die met haar dansgedrag zelfs bij vrouwen rode blosjes op de wangen wist te toveren, verzorgde met een frisse band een feel good optreden dat stond als een huis. De rest van het programma in Simplon leek vervolgens mee te liften op het goede gevoel, en na optredens van o.a. Wesbam & Band en Masha Qrella ging ik zeer voldaan naar huis.

De tweede avond groeide ons reisgezelschap opeens van 3 naar een stuk of 8 mensen. Dit hield meteen in dat we, net als bij een groot vrachtschip gebeurt, een stuk minder wendbaar waren. Het grootste deel van de avond bestond uit traag navigeren van podium naar podium, waarbij we volgens mij steeds net achter het net visten. Uiteindelijk kwamen we uit bij Minerva, waar rond middernacht ‘Wir sind helden’ optraden, weer een band uit het Duitse broeinest. De band speelde de sterren van de hemel waarbij er zelfs werd gecrowdsurft. (www.wirsindhelden.com)

Zaterdag was de climax van de muzikale uitputtingsslag. Het eerste dat bij me opkomt, is dat het jammer was dat er geen Duitse bandjes op Noorderslag waren. Ik heb heel weinig op met hip-hop, Urban en de monotone ‘dertiger’ rock van Racoon kon me al helemaal niet boeien. Aangezien dit het grootste deel van het programma vulde, bestond de avond vooral uit het wandelen van zaal naar zaal. Domper op de avond was dat de winnaar van de grote popprijs 2005, Within Temptation, wegens de recente bevalling van de frontvrouw, niet optrad.

De redders van de avond waren Spinvis, Elle Bandita en Kraak & Smaak. Bij Spinvis had ik hoge verwachtingen, die hij meer dan waar wist te maken. Recensies spraken meestal over iemand die eigenlijk niet echt van optreden houdt, en bijna emotieloos zijn liedjes staat te spelen. Maar het tegendeel bleek hier het geval; hij stond te lachen, en veroorzaakte door zijn speeldrang de eerste vertraging in het programma. Het hele publiek was getuige van zijn een-tweetje met de stagemanager, waarbij hij duidelijk te verstaan had gekregen dat hij nog maar 1 nummer mocht spelen… gelukkig was hij eigenwijs en speelde lachend nog twee van zijn briljante composities.
Een ander hoogtepunt was Kraak en Smaak. Gewoon lekkere funcky soul achtige muziek, heerlijk om op te dansen… maar door de eentonigheid zou ik het niet snel kopen. Totaal tegenovergesteld was het optreden van Elle Bandita. Na een kwartier raggen, schreeuwen, springen en SM liet zij de hele zaal verbluft achter. Na deze optredens sloeg de vermoeidheid toe, en op het voor Noorderslag onchristelijk tijdstip van 2 uur ging ik huiswaarts. Later hoorde ik dat daarna het echte feest begon; in de 3FM hoek is tot in de vroege uurtjes live muziek gedraaid. (www.kraakensmaak.nl, www.spinvis.nl, www.ellebandita.nl)

De balans opmakend was het een lekker tussendoortje waarbij ik in korte tijd snel op de hoogte ben gebracht van de huidige stand van de Nederlandse en Europese muziekscene. Maar qua muziek ga ik toch echt voor Rock Werchter…

Crash; een must-see-movie over versplinterde paradigma’s

2005-12-30T10:45:00.000+01:00

Eerste Kerstdag stond als ‘nagerecht’ de film Crash op het programma. Volgegeten zakten we na een uitbundig maal met z’n vieren onderuit op de bank, kop Irish koffie op de schoot, klaar voor de gebruikelijke harde actiefilm. De plaatselijke videotheek had de film ‘gezegend’ met een stikker dat het een ‘absolute aanrader’ was, waardoor de verwachtingen hooggespannen waren. De omschrijving sprak over de levens van een aantal mensen uit LA die op een bijzondere manier bij elkaar kwamen en dat de film treffende beeld van de Amerikaanse samenleving schilderde. Verder werden we er niet veel wijzer uit... waardoor we er enigszins blanco ingingen.
Wat er vervolgens gebeurde was adembenemend. In een aantal korte krachtige scènes ontstond een helder stereotype beeld van alle 16 hoofdpersonen, waarna deze scènes als stukjes van een puzzel in elkaar vielen en de mensen in een tijdsbestek van 36 uur bij elkaar kwamen. De hoofdthema's van het verhaal zijn racisme, vooroordelen en overige problemen van een multiculturele samenleving. Daarbij werd tijdens de film de ene ‘realiteit’ na de andere op zijn kop gezet. De mensen waarmee ik me in eerste instantie identificeerde, die tolerant waren, niet racistisch en ‘rechtvaardig’ wilden optreden, maakten plotseling grove inschattingsfouten waardoor ze 'aan de verkeerde kant' kwamen te staan, terwijl de mensen waarop je het stempel ‘racist’ had gedrukt opeens heel goede redenen bleken te hebben om verbitterd te zijn. Dit samen met de snelheid en een aantal andere onverwachte en spectaculaire doorbrekingen van mijn verwachtingen, maakte dat ik na de film verbluft bleef zitten. Het is een absolute aanrader die nog lange tijd blijft hangen en wat mij betreft verplichte kost mag worden voor het middelbaar onderwijs!

Reizen in China

2005-12-23T23:08:00.000+01:00

We schrijven een paar dagen voor Chinees Nieuwjaar, januari 2003, het feest waarvoor we de hele planning hadden aangepast. Grote verwachtingen, maar ook waarschuwingen van alle kanten. Er werd afgeraden om tijdens de weken dat dit feest in China rond te trekken. Overvolle hotels, en het vervoer is een ramp. Maar aan de andere kant het beeld van feestende chinezen, die gehuld in drakenkostuums tussen het vuurwerk doorrennen! De nieuwsgierigheid won het weer. Naïef als we waren en altijd op zoek naar avontuur (toch?…) bleven wij tot het uiterste moment in Lijiang, en namen ongeveer drie dagen voor Nieuwjaar de bus naar een stad in “the middle of nowhere”, waarvandaan volgens de LP treinen naar Chengdu zouden gaan. Meer stond er niet in over die stad… en treintickets konden we niet reserveren. Spanning, afzien, de zoveelste lange reis, maar wel weer een ervaring rijker! Lees meer…http://www.bastiaan.biz/reis.htm

Chaotische vertolking van een Utopie

2005-12-21T20:04:00.000+01:00

Oosterpoort Groningen, 16 december 2005
NOO, Ives/Austin; Universe Symphony, Beethoven; 9th Symphony

Laat ik er maar eerlijk voor uitkomen; ik ging eigenlijk voor de 9e van Beethoven. Van Ives of Austin, laat staan de Universe Symphony had ik tot afgelopen vrijdag nog nooit gehoord. Nadat tijdens de inleiding een aantal geluidsfragmenten uit de speakers was geknald, zag ik dit deel van de avond als iets waar ik even doorheen moest bijten. Het is een modern stuk, een verzameling van geluiden, zonder melodieën die meestal de rode draad vormen. Advies van de inleidende spreker was om het geluid gewoon op je af te laten komen, niet te snel te oordelen. En achteraf te kijken wat je ervan vond.

Toen de musici opkwamen was eigenlijk meteen al duidelijk dat hier iets speciaals ging gebeuren. Er waren ruim 75 muzikanten die zich overal om ons heen opstelden. De vaste bezetting was volgens mij was uitgebreid, want het betrof een bond gezelschap met naast de gebruikelijke instrumenten, een flink aantal slagwerkers en ‘pingelaars’, die het hele stuk door een prominente rol hadden. Het NOO wist van begin af aan een spanning op te bouwen, en nog bijzonderder; met behulp van de 5 dirigenten vast te houden gedurende de hele uitvoering, totdat het overal om je heen in een perfect geregisseerde chaos tot ontploffing kwam. Nadat de chaos weer subtiel was afgebouwd, kon de zaal weer even op adem komen. Voordat je het doorhad was het eerste gedeelte afgelopen, en ontstak de zaal in een overweldigend applaus. Ik kreeg hierdoor sterk de indruk dat ik niet de enige was bij wie de verwachtingen zwaar waren overtroffen, maar dit werd al snel afgezwakt door mensen die vertelden dat het Groningse publiek altijd overdreven enthousiast reageert...

In schril contrast stond het verwachtingsniveau van de 9e. Een van de mooiste klassieke stukken die ik ken. Dit werd versterkt doordat tijdens de inleiding de lat voor het NOO hoog was gelegd. In tegenstelling tot het vorige stuk kon het NOO bij het eerste gedeelte geen spanning creëren.. het was eerder slaapverwekkend. Een vorm van spanning ontstond tijdens het tweede gedeelte, maar of dat nu de bedoeling was! Het was vooral het soort spanning waarbij je constant zit te wachten op de volgende fout… Hier leek dus de chaos uit het vorige stuk terug te komen, maar deze keer niet in de hand gehouden. Bijna lachverwekkend waren de houtblazers, die af en toe bezig leken te zijn met de uitvoering van ander stuk. Op zich ook interessant, maar niet echt bevorderend voor je rust. Wat er toen gebeurde snap ik niet, ze leken alle niveau’s in een stuk te hebben willen proppen! Want er volgde een perfect gespeeld gedeelte waardoor je weer enigszins rustig adem kon halen. Het hoogtepunt van de symfonie is voor mij de Ode an die Freude. Helaas wist het gezelfschap het hoge niveau niet vol te houden. De eerste sollist was echt supergoed, maar dit werd helaas gecompenseerd door de overige. Op de achtergrond zorgde een stabiel en goed koor voor de nodige stabiliteit, zodat je uithoudingsvermogen niet teveel op de proef werd gesteld. Mede hierdoor bleef het gemengde en rommelige beeld.

Al met al een interessante avond, waarvan vooral Ives blijft hangen. Tijdens de uitvoering van de 9e heb ik me echter herhaaldelijk afgevraagd waarom een orkest als het NOO een uitvoering van de 9e op zo'n niveau verzorgt, terwijl er sublieme uitvoeringen op cd te krijgen zijn. Was dit dan echt bedoeld als lokkertje? Want het is ook goed mogelijk dat het kwaliteitsverschil vooral te wijten is aan de hoeveelheid energie die in de voorbereiding is gaan zitten. Dan zou dit stuk vooral zijn bestemd om de zaal vol te krijgen (wat ook gebeurde)... en mensen te verrassen met Ives. Dat is bij mij in ieder geval gelukt!

Zie ook: http://www.8weekly.nl/index.php?art=3394

Dilemma’s bij het internetdaten…

2005-12-17T18:19:00.000+01:00

Daten blijft bijzonder! Elke keer loop ik weer tegen nieuwe dingen op en word constant voor allerlei interessante dilemma’s geplaatst. Het is in ieder geval een mooie inspiratiebron. Hierbij alweer deel 3!

Korte introductie
Ik kan me voorstellen dat het voor veel mensen nog niet helemaal duidelijk is hoe het er ‘in de wereld van internetdaten’ aan toegaat. Voor de leken onder ons zal ik proberen dit in een paar zinnen uit te leggen. Nadat je via een van de vele banners gratis lid bent geworden, vul je een profiel in en plaats je er eventueel een foto bij. En een paar seconden later kan de hele datingwereld lezen wie jij bent en, wat nog belangrijker lijkt te zijn; hoe je eruit ziet. Een klein onderzoekje leerde dat het wijzigen van mijn foto het aantal reacties ruim verdubbelde! Vrouwen zijn wat dat betreft nog een stuk kieskeuriger dan mannen… En kunnen zijn; het percentage mannen is een stuk groter, dus de markt van vraag en aanbod doet haar werk…

De foto
Als je geen foto plaatst loop je een stuk minder risico in de supermarkt of op je werk herkend te worden, maar heb je het verder als man wel erg rustig; geen vrouw die reageert! Hoe leuk de rest van je profiel ook is… Andersom geldt het hetzelfde; ook ik ga ook op foto’s af… Anders houd ik mijn hart vast ik met iemand ga chatten. Dan weet je dat er een grote kans bestaat dat de lang verwachte foto snel gaat verschijnen… Regelmatig knapt het contact hier direct op af… Heel hard, maar het is niet anders.

Lid worden
Als je ‘online’ bent, is de kunst met leuke mensen in contact te komen. Afgezien van het feit dat het sowieso al bijzonder is als er een match is, wordt de uitdaging nog groter als je op dat moment even geen lid wil worden. Dit geldt voor een groot deel van de leden, waaronder ik mezelf (nog) schaar. Ik had als ‘sluiproute’ bedacht dat ik door het noemen van het adres van deze weblog wel reacties zou krijgen... Maar dat schiet ook niet echt op. Kortom; lid worden is toch echt aan te raden.

En daar komt meteen een nieuw dilemma om de hoek kijken. Er worden diverse abonnementen aangeboden! Variërend van 1 maand tot 1 jaar, waarbij de prijs per maand echt zeer sterk afneemt. Bij Relatieplanet kost 1 maand ongeveer 20, en 1 jaar 80 euro. Maar… wat is nu de beste of voordeligste optie? Je hebt geen flauw idee hoe lang het duurt voordat je iemand vindt. En als dit zich ontpopt tot de start van een relatie vind ik het qua gevoel niet correct wel lid te blijven, als een soort appeltje voor de dorst… maar je hebt nog wel een betaald abonnement! Zet je dit stop?

Contact
Na het eerste contact gaat het proces verder… Eerst stuur je wat mailtjes, spreek je elkaar op msn, of je grijpt direct naar de telefoon. Dat laatste heb ik tot nu toe pas een keer gedaan, en ik moet zeggen dat ik het helemaal niks vond. Die ervaring had ik een tijdje terug ook toen opeens de webcams ingeschakeld werden. Wordt opeens veel te persoonlijk!
Er zijn zoveel momenten dat je af kunt knappen op iemand. Alsof je over een soort fluwelen draadje in elkaars richting balanceert! In het hele proces is humor superbelangrijk. Maar uiteindelijk staat of valt het toch bij het eerste contact. Als je echt op zoek bent naar een vaste relatie, of iemand echt heel leuk vindt, raad ik aan zo snel mogelijk wat af te spreken. Meestal gaat het daar mis…

En dan…
Want daar zit je dan tegenover elkaar… Nog een hele avond te gaan, terwijl je na een paar minuten al weet of het iets kan worden! Wat erin resulteert dat je of de rest van de avond wat om je heen zit te kijken (vooral richting de klok…), of dat je de rest van de avond in spanning zit te wachten tot het moment waarop blijkt of de vonk wederzijds is…

Vervolgens is het heel belangrijk, maar wel supermoeilijk, dat je bij het afscheid eerlijk bent. Als het niks is, zeg dat dan gewoon. Ga vooral geen dingen beloven die je eigenlijk niet wilt; daar krijg je later alleen maar last van! Je bent allebei volwassen… En als het niks is; volgende keer beter!

Het doolhof van klassieke muziek…

2005-12-17T15:23:00.000+01:00

Het moet inmiddels alweer zo’n 15 jaar geleden zijn dat ik mijn eerste box met “klassieke meesterwerken” kocht. De meeste van deze cd’s staan nog steeds ergens achteraan in mijn kast, maar ik zet ze eigenlijk nooit meer op. Nader onderzoek leert dat een paar namen ontbreken; ooit vond ik Chopin niet om aan te horen, bestempelde ik het als puur gepingel. Het is net als bij eten, ook hier lijkt smaak zich bij mij te ontwikkelen. Werken van Chopin behoren momenteel tot mijn favoriete cd’s.

Maar het blijft zelfs na al die jaren nog steeds een wondere wereld, heb ik geen flauw idee wat ik moet kopen en vlucht vaak na een paar minuten de winkel uit. Bij klassieke muziek heb je in tegenstelling tot de meeste andere genres, drie dimensies; de componist, het werk en tot overmaat van ramp; verschillende uitvoerende artiesten. De componist en het werk kom ik meestal wel uit… maar dan? Tussen de verschillende uitvoeringen zit echt een wereld van verschil!

Bij de opmerking dat je de 9e van Beethoven hebt gekocht, krijg je van muziekkenners meestal meteen de vraag om welke uitvoering het gaat. Dat zou je bij een cd van Pink Floyd echt niet gebeuren. Behalve als je de inkoop verzorgt voor een keten van Chinese restaurants, maar om dat nu als maatstaf te nemen...

Het kan voorkomen dat je na een koopjesjacht thuiskomt met een cd waarop groot de naam ‘Beatles’ lonkt, je de cd in de speler gooit en vol verwachting de versterker ver opendraait. Waarbij je tot je schrik geen Lennon and friends hoort, maar een vaag oosters getokkel en palmfluiten. The Beatles BY …. zie je bij nadere bestudering staan. De kleine lettertjes… Vervolgens plant je de cd direct in de prullenbak…en houdt er verder je mond over.

Wel is het natuurlijk zo dat er een flink aantal songwriters is die veel goede muziek hebben geschreven, voor zichzelf en anderen. Maar ook daar kom je in de topverkopen zelden een cd tegen door een artiest of band met alleen maar liedjes van 1 songwriter, bijvoorbeeld Radiohead plays Abbey Road van de Beatles (zou trouwens wel boeiend zijn!)

Het is een interessant vraagstuk waarom deze extra dimensie vooral in de wereld van klassieke muziek geldt. Wat mij fascineert is wanneer deze kentering is geweest. Het is toch al een ‘moeilijk’ genre, waarvoor de belangstelling en interesse bij mij echt moest groeien. En het blijft het imago houden van een soort ‘elite’, of zelfs stoffig genre.
Een van de aspecten is natuurlijk dat wij geen opnames hebben van Beethoven, Mozart en nog een aantal ‘oude klassiekers’. Daarnaast zijn veel van de werken door een componist geschreven voor een orkest. Of heeft dit er ook mee te maken dat de moderne muziek niet te kopiëren is? Meer rust op de uitvoerende artiesten? Of moet muziek een bepaalde kwaliteit hebben om ‘los te komen van de componist’, en kent de afgelopen eeuw in de niet-klassieke muziek gewoon geen Beethovens of Chopins.

Wel bijzonder is dat klassieke muziek toch al het karakter van tijdloosheid meedraagt. Je lijkt een bepaalde ‘volwassenheid’ te moeten hebben om het te kunnen waarderen. Wat de voorzichtige stelling op zou leveren dat alleen de echte componisten zich bezig houden met klassiek. Maar dan heb ik nog wel een ontwikkeling door te maken; ik luister toch echt liever naar Radiohead dan Glass…

Skyburial Tibet

2005-12-07T20:41:00.000+01:00

Februari 2003, Lhasa Tibet. Tijdens het ontbijt zitten we met het vaste groepje reizigers ervaringen uit te wisselen. De goeroe op het gebied van Tibet reizen is Michel, een Fransman die al voor de -tigste keer in Tibet is. Het gesprek komt op extreme ervaringen: dit is de eerste keer dat het woord valt; sky-burial: een Tibetaanse wijze van afscheid nemen van het lichaam van een overledene, waarop het lichaam aan gieren wordt gevoerd. De aandacht is gegrepen, en na het verhaal blijf ik zitten met een mengeling van angst om dit deel van het leven onder ogen te zien, en de reactie van mijn maag hierop. Maar daarnaast ook de nieuwsgierigheid… me toen al beseffend dat deze laatste het toch wel zou winnen. De ontkieming van een van de extreemste ervaringen van de tien maanden… Lees hele verhaal op www.bastiaan.biz

Internetdaten deel 2

2005-12-04T17:17:00.000+01:00

Gisteravond gebeurde iets heel raars... Ik stond enorm uit mijn dak te gaan op de CLASH party in de Oosterpoort. Op den duur sta je plotseling lekker te dansen met een paar meiden... heb je sjans... je vrienden gaan weer door naar de andere zaal... je kijkt nog eens, stelt jezelf je de vraag of je zin hebt om de avond in het teken van 'het grote zoeken' te stellen.. en misschien te zoenen met een of andere vrouw die je later helemaal niet blijkt te interesseren.. En besluit je van 'laat maar', en snelt je vrienden achterna. Het dillema dat ik in internetdaten.. deel 1 al had beschreven herhaalde zich.
En dan zit je de volgende dag enigszins brak wat op het internet te surfen, en ga je voor de grap weer eens op bezoek bij relatieplanet...
Goed, je raadt het al; ik heb me weer ingeschreven... dus, wie weet... wordt vervolgd? :-)

Webloggen

2005-12-03T17:07:00.000+01:00

Wat beweegt mensen om een weblog bij te houden? Over deze interessante vraag laten vrienden me gelukkig regelmatig nadenken als ik ze heb verteld over deze site. Als aangename afwisseling op de gangbare accepterende en motiverende reacties, komt er af en toe iemand voorbij die durft te vragen; “Waarom zet je in vredesnaam zoveel informatie over jezelf open en bloot op het internet? Waarom steek je er tijd in?”
De belangrijkste reden is voor mij dat ik het leuk vind om te schrijven; een tik (of hobby) die ik volgens mij aan een wereldreis van een paar jaar geleden heb overgehouden. Daarbij speelt mee dat ik het een effectieve manier vind om bewust stil te staan bij dingen die ik meemaak. Ik heb echt het gevoel dat het leven aan me voorbij raast, en dat als ik niet af en toe reflecteer en dit op de een of andere manier vastleg, de dagen overgaan in weken, en weken in jaren, zonder dat ik het echt doorheb. Het is dus een manier om wat meer grip op de tijd en op mijn leven te krijgen. Door af en toe iets vast te leggen, kun je later als het ware teruggaan naar bepaalde momenten, naar een bepaalde periode. Je leven in vogelvlucht. Dat kan natuurlijk ook in een dagboek, maar momenteel spreekt een weblog me veel meer aan.
Ook omdat je stiekem hoopt dat mensen het lezen, wat je schrijft misschien begrijpen, herkennen. Of in het beste geval; er iets aan hebben…

Beweging

2005-11-28T00:32:00.000+01:00

Soms lijkt je leven in een stroomversnelling te raken. Heb je het gevoel dat alles aan het veranderen is, dat er plotseling veel onverwachte dingen op je pad komen en het lijkt of je niks kunt sturen.
Afgelopen weken is er weer zo’n fase aangebroken. En het bijzondere is dat het einde nog niet in zicht lijkt. Het is alsof alles nog steeds versnelt. Niet alle ontwikkelingen zijn positief, en niet alles wat er op je afkomt is leuk en het is vaak zeer vermoeiend. Maar het voelt spannend. Er is beweging… en beweging is goed.
Op mijn werk ben ik bezig van functie te veranderen. Van een controle- en adviesfunctie voordat een subsidie wordt verleend, spring ik naar een adviserende en controlerende functie tijdens de uitvoering van projecten. Daarbij merk ik dat de focus totaal anders is; bij de ene functie voorkom je problemen, terwijl je bij de uitvoering de ontstane problemen op moet lossen. En doordat ik mijn oude taken aan het overdragen ben, sta ik constant in spagaat. Soms heb ik zelfs het gevoel dat ik hier en daar achter de feiten aanren. Dat ik dingen even niet zie…
Dit heeft ook te maken met mijn nieuwe studie; ik werk nog maar 4 dagen per week. Het eerste blok van de MBA-opleiding zoomde in op strategisch Human resource management. Een vakgebied waar ik me vanuit mijn financiële achtergrond en in de praktijk nog nooit mee bezig had gehouden, en dat ik alleen kende vanuit een bepaalde idealistische invalshoek. En dan merk je opeens dat je ten opzichte van alle medestudenten, die gemiddeld zeker 5 tot 10 jaar ouder zijn en een leidinggevende functie hebben, toch wel jong en hier en daar naïef bent… (“Medewerkers betrekken bij het formuleren van de visie? Get real!”)
En tenslotte privé. Dates waar je jezelf stiekem toch best op verheugd had worden plotseling afgeblazen, waardoor een rustige vrijdag opeens verandert in een zware stapavond, gevoed door exen die opeens op plekken verschijnen waar je ze niet had verwacht, een optreden in de Schouwburg dat briljant is en dromen uit een verleden die je tegen 5en in de Shadrak tegen het lijf loopt. En dit is bijna een gemiddeld vrijdagavondje de laatste tijd… Wat wil je ook met een vriendenclub die qua relaties en problemen niet onder doet aan de zwaarste soap!
En tussen dit alles leef je gewoon door en drijf je mee op de golven. Het ene moment ben je voor vrienden in nood een rots in de branding, het andere moment voel je je opeens het naïeve jongetje, dan weer de jup-dertiger en tenslotte de wijze oude man.
Erg benieuwd waar dit heen gaat… wordt vervolgd.

Birdlovesong

2005-11-25T09:05:00.000+01:00

Leuke clip, volgens mijn nicht zou dit er ongeveer uitkomen als een van ons een liedje zou zingen... tja, en ik ben bang dat ze gelijk heeft :-)
http://www.irlmeier.de/bird.swf

Boeken die je leven veranderen; Dzjan

2005-11-13T13:31:00.000+01:00

Soms lees ik een boek dat mij zo meesleurt in een andere werkelijkheid, dat zo bijzonder geschreven is en me direct beklemmend vastgrijpt, waardoor ik tijdens het lezen al weet dat ik voortaan de wereld net iets anders zal zien. Vanaf nu staat Dzjan door Platonov nagelvast in dat lijstje, tussen boeken als ‘Wachten op de Barbaren’ door Coetzee, ‘De stad der blinden’ van Saramago en ‘Liefde in tijden van Cholera’ door Marquez. De laatste drie zijn Nobelprijswinnaars, en de reden dat Platonov die prijs nooit heeft gekregen, is waarschijnlijk dat het boek door tussenkomst van de Russische censuur pas 13 jaar na zijn dood is gepubliceerd. Het is niet het meest opgewekte boek, maar wel een waar ik tijdens het lezen pagina na pagina in verdronk, zoals ik bij het beluisteren van de Stabat Mater van Pergolesi juist door de intensheid het gevoel heb op te stijgen.

In het boek is geschreven rond 1935 en speelt zich af in de communistische Sovjetrepubliek. De pas afgestudeerde rasoptimist Tsjagatajev krijgt van de staat de opdracht om op zoek te gaan naar zijn volk, dat hij sinds zijn kindertijd niet meer had gezien. Doel is het volk Dzjan, wat ‘ziel’, of ‘leventje’ betekent, een volk dat onder onmenselijke omstandigheden in de woestijn van Midden-Azië ‘overleeft’, het communisme bij te brengen; ze geluk te brengen. Tijdens het uitvoeren van zijn opdracht gaat Tsjagatajev tot het uiterste, geeft hij zich letterlijk volledig aan het volk, zijn volk. Dat uiteindelijk zijn adviezen in de wind slaat, en zelf bepaalt wat zij doet.

Wat ik zo mooi vind is dat ik bij het lezen in een andere wereld werd getrokken, die erg ver van mijn dagelijkse realiteit af staat, maar die door de manier van schrijven tot leven komt. Hij beschrijft zo beeldend dat ik de mensen die hij opvoert voor me zie, ze ruik en hun aanwezigheid voel. Het is alsof het bekenden zijn, of mensen die ik laatst tegen ben gekomen. En door de perfect getimede nuchterheid lijken zelfs de meest extreme gebeurtenissen aannemelijk.

Het boek klopt voor mijn gevoel; qua zinsopbouw en woordgebruik, de opbouw van het verhaal, de gebeurtenissen en zelfs het slot. Na het lezen bleef ik nog een paar minuten als in tranche met het boek in mijn handen zitten, alsof ik zojuist was teruggekomen van een verre reis…

Tzjan, Andrej Platonov, ISBN 90 6143 196 4
Andere recensies:
http://www.boekenroute.nl/gasten/gtn1Boek.aspx?BoekID=3614
http://www.pegasusboek.nl/literatuurplatonovdzjan.htm

Ozzy & Tom en Ewout & Etienne

2005-11-10T12:32:00.001+01:00

Gezien; Het Kruithuis Groningen, 22 oktober 2005

Normaal waag ik me eigenlijk nooit aan onbekende cabaretvoorstellingen. De reden hiervoor ligt waarschijnlijk bij de enorme hoeveelheid slechte humorfilms die ik de laatste jaren heb gezien; meestal verzandt het in een reeks flauwe grappen en ligt alles er net iets te dik bovenop. Maar dit jaar durfde ik de spong in het diepe aan, en als een soort diversificatie op de gebruikelijke klassieke concerten en theatervoorstellingen, heb ik ook een reeks kaartjes in dit genre besteld.
Het cabaretgokfestijn begon op zaterdagavond 22 oktober met de winnaars van het Studentencabaretfestival 2004. Voor de pauze mochten Ozzy & Tom hun kunde bewijzen, na de pauze was het toneel gereserveerd voor Ewout & Etienne.

Het eerste duo trachtte, ondanks dat ze voldeden aan alle criteria van studentenclichés, voor mijn gevoel toch nog enig niveau te bereiken. Het draaide vaak om woordgrapjes, die niet eens allemaal in seks en bier verzandden, en de sketch waarin ze een verkoopscript naspeelden had zeker niet misstaan in een van de betere Jiskefet-afleveringen. Ze eindigden met een uitsmijter die voor mij het hoogtepunt van de show was, een lied over de panda. Het begon als een zoetsappig “Redt de Pandalied”, maar door een onverwachte wending bracht de panda het er opeens helemaal niet goed vanaf. Erg leuk gevonden, en vol verwachting keek ik uit naar het tweede gedeelte van de avond. Gewend aan de hierarchie van voorprogramma en hoofdact, moest voor mijn gevoel het beste nog komen…

Na de pauze was het niveau echter sterk wisselend. Briljant gevonden stukjes, zoals een lied over een verwaarloosd lief omaatje, werden afgewisseld met kinderachtig gekibbel en flauwe acties waarbij ze terugvielen op het zijn voor gek zetten van mensen uit het publiek en goedkope grapjes over de seksuele geaardheid van Etienne. Vooral bij dit gedeelte overheerste het gevoel dat een goede (strenge) regisseur geen kwaad gedaan, want momenten waarop ik dubbel lag van het lachen, werden afgewisseld met die waarop ik door de grond zakte van plaatsvervangende schaamte…

Wel interessant was dat ik, vooral de laatste drie kwartier, het gevoel had dat ik plotseling weer tien jaar terug ging, naar een van mijn jaarclubavonden bij Dizkartes. Ook daar kon met (en zelfs zonder) het vloeien van alcohol alles gezegd worden, waarbij het niveau sterk wisselde. De humor was hard, grof, vaak ongenuanceerd en moest het voornamelijk hebben van onverwachte overgangen. Inderdaad; studentenhumor. Ewout en Etienne hadden ons in de eerste zinnen hiervoor al gewaarschuwd; tijdens de vorige cabaretwedstrijd had de jury aangegeven dat zij dit niveau niet overstegen… En daar ben ik het mee eens. Toch heb ik een aantal keer dubbel gelegen van het lachen, en daar gaat het bij cabaret om… (toch?)

Spiraal omlaag; de andere kant van een eigen zaak

2005-11-01T19:46:00.000+01:00

Voor jezelf beginnen is altijd al een droom van mij geweest. Het lijkt me spannend, geeft een gevoel van vrijheid en lijkt me boven alles gewoon leuk. Het begon ooit als jongensdroom, heel bescheiden, met mijn eigen boekhandeltje. Schitterend, een klein stijlvol zaakje, vol boeken, waar ik de hele dag kon lezen, en mensen vertellen welke boeken je zo mooi vond.

Maar de realiteit is vaak anders. Het is erg pijnlijk om mensen die je graag mag, die je al kent voor die tijd dat jij die jongensdromen had, die altijd je grote voorbeeld waren, die met dezelfde droom voor zichzelf zijn begonnen, nu tot over hun oren in de stress te zien zitten, juist door die eigen zaak. Recessie, liquiditeitsproblemen, partijen die hun afspraken niet nakomen. Naast dat het de mensen zelf sloopt, kan dit het hele gezin ontwrichten.

Elke keer als het echt mis dreigt te gaan, steeds als je de stekker eruit wil of moet trekken, gebeurt er weer iets dat je wat ruimte en moed geeft, is er weer ergens een lichtpuntje. En je kunt op den duur ook niet meer terug. Je hebt een hypotheek, verplichtingen, een gezin. Je zit er al tot over je oren in. Je staat echt in een spagaat.

Als buitenstaander kun je weinig doen. Het liefst zou je ze een paar ton euro geven, de druk wegnemen. Maar het enige dat je kunt doen is adviseren. Maar wat… want de besluiten hebben zulke grote gevolgen. Hoe graag je ook wil helpen, en zelfs na al die jaren studeren, na het doorspitten van al die moeilijke en wijze boeken met theorieën, zie ik niet hoe ze hieruit kunnen komen. En, je weet nooit wat er komt; misschien trekt de economie ineens aan, is daar die grote klant. Maar voor hetzelfde geld niet. En is over een tijd de zaak toch failliet, de mensen stuk en het gezin ontwricht.
Leuk, zo’n eigen zaak. Maar, weet waar je aan begint!

Tom McRae; vergane glorie?

2005-11-01T19:43:00.000+01:00

Soms kom je toevallig in aanraking met een artiest die je vervolgens overal tegenkomt. Dat was bij mij het geval met Tom McRae. Uit een bak cd’s viste ik een exemplaar van ‘Blood in the head’, kocht die op de gok, en draaide hem vervolgens grijs. Tot mijn schrik bleek ik hem dit jaar op Werchter te hebben gemist, waar hij tussen alle andere onbekendere namen in de Pyramid tent niet was opgevallen. Gelukkig was er een herkansing; op 27 oktober stond hij in de Oosterpoort. Vol frisse moed begon ik dus onder mijn muziekvrienden zieltjes te winnen, maar iedereen die ik erover sprak, was vorig jaar al geweest. Met sterk wisselende reacties… De verwachtingen waren daardoor al enigszins getemperd. Gelukkig, want het was interessant, maar absoluut geen hoogtepunt.

Het meest vermakelijk aan het concert was het voorprogramma, Joe Purdy. Een pretentieloos bandje, met drie oerlelijke muziekanten die veel lol hadden op het podium, en gewoon mooie luisterliedjes maken. Ze waren blij met elk applaus, dat enthousiasme werkte weer aanstekelijk. Gelukkig was, net toen de Neil Young achtige stem begon te irriteren en het geheel wat saai werd, het optreden alweer voorbij. Dat is het voordeel van een voorprogramma…

En toen kwam de hoofdact; Tom McRae. Geheel in het zwart, met op de achtergrond in grote letters zijn naam, met een vogels boven de Rae. Hierdoor kreeg ik meteen een flashback naar mijn kindertijd, toen ik riddertje speelde, en dit soort tekens in mijn wapenschild had verwerkt…
Van begin af aan was duidelijk dat Mr. Tom niet zo happyhappy was. Op zich past dat ook bij zijn muziek, die aardig somber en duister is. Maar dat was niet alles. Bijna het hele optreden was muzikaal perfect, eigenlijk te perfect als je het mij vraagt. De liedjes klonken allemaal exact zoals op de cd, met geen toontje verschil. Ondertussen stond Tom chagrijnig zingend naar de rechterbovenhoek van de zaal te turen; het eerste halfuur heeft hij tussen de nummers door woord gezegd. Daarna werd hij iets losser, maar de woorden die eruit kwamen maakten het er niet beter op. Hij zeurde over de lage opkomst, de slechte verkoopcijfers van zijn cd’s, het tamme publiek en besteedde een lange monoloog aan sarcastische grapjes over zijn ex.

Al dat commentaar op het publiek was overigens helemaal niet terecht. Er waren inderdaad niet heel veel mensen, maar de mensen die er waren, zongen hard mee, applaudisseerden of hun leven er vanaf hing, en brachten heel toepasselijk zelfs een bellenblaashommage tijdens het laatste nummer; boy with the bubble. Een publiek waar dEUS een paar dagen daarvoor nog jaloers op zou zijn geweest! Maar hoe de mensen zich ook inzetten, Tom’s opmerkingen bleven negatief geladen.

Een lichtpuntje in het verder bijna saaie programma ontstond toen het voorprogramma de band nog even mocht versterken, en er opeens een stuk of 8 snaarinstrumenten op het podium stonden. Even dacht ik dat alles nog goed zou komen… maar zelfs in dit gedeelte leek hij alles zelf in de hand te willen houden, en gaf nauwelijks ruimte aan de overige bandleden.
Qua geluid en muziek was er technisch gezien helemaal niks op de show te merken. Maar juist dat feit, samen met de duidelijk perfectionistische en pessimistische Tom en een halflege zaal, lieten bij mij een nare nasmaak achter van vergane glorie. Dat had ik overigens kunnen weten; de cd die ik had gevonden, kwam uit de ramsj…

Het lijkt er echter op dat Tom moeite heeft deze dip in zijn carrière te accepteren, dus ik stel voor om hem, lering trekkend uit the Jeff Buckley story, voorlopig een zwemverbod op te leggen…

Gras aan de andere kant..

2005-10-22T15:18:00.000+02:00

Wat is dat toch, die rusteloosheid in mij? Het constante door moeten, altijd op zoek zijn naar nieuwe ervaringen, naar het gevoel te hebben het maximale uit mijn leven te halen. Overal; op mijn werk, in de liefde, in mijn verdere ontwikkeling. En waarom gebeurt het dat, als ik dan weer eens een doel heb bereikt, ik opeens weer verlang naar die periode dat ik er nog niet was…

Begrijp me niet verkeerd; ik leef echt een goed leven; ik heb fantastische baan, heb een groep bijzondere vrienden om me heen, ontmoet regelmatig mooie vrouwen en ben net weer begonnen met een interessante studie. Dus ik heb objectief gezien niks te klagen. En dat maakt het juist zo verwarrend…

Een paar vrienden van me zijn werkloos, dus ik word regelmatig geconfronteerd met mensen met zeeën van tijd. Erg irritant moet ik zeggen, als je een drukke baan en studie hebt. Soms flitst door mijn hoofd; “Waar ben ik in vredesnaam mee bezig?” Vooral als ik ’s avonds weer eens als eerste naar huis ga. Dan denk ik enigszins jaloers terug aan mijn ‘werkloze’ maanden; globaal gezien de periode tussen moment van thuiskomst van een lange reis en het moment dat ik anderhalf jaar geleden aan mijn huidige baan begon…

Een hele rare tijd. Wat mij vooral opviel, was hoe druk ik het had, en hoe betrekkelijk de vrijheid eigenlijk was. Volgens mij is er geen moment geweest dat ik me verveelde. Ik had voldoende baantjes om financieel rond te kunnen komen, meestal kwam ik niet eens aan het ontvangen van een uitkering toe. Ik was volledig vrij om mijn dagen in te plannen. In principe kon ik doen en laten wat ik wou, en toch, ik voelde me niet echt vrij. Er was constant die spanning; vind ik wel werk? Je weet dat het echt wel goed komt. Dat je in beweging bent. Dat het vinden van een baan gewoon tijd kost. Maar toch. Het is ongeveer hetzelfde gevoel als je geen relatie hebt. Ook dan kan die rusteloosheid je bij vlagen helemaal gek maken… maar de ‘ware’ vinden kun je niet plannen…

Het mooiste moment is als je een baan aangeboden hebt gekregen, en over een paar weken kunt beginnen. Dan voel je jezelf echt vrij. Er is dan de spanning, meer dan wanneer je al begonnen bent; je weet eigenlijk nog niet echt wat er gaat komen. Hetzelfde geldt voor relaties; de periode dat je net iemand bent tegen gekomen die je echt superleuk vindt, dat je binnenkort een date hebt, of de eerste weken. Die periode van positieve spanning, van het ontdekken, maar wel het gevoel hebben dat je in een stroomversnelling zit, op de juiste weg bent, is fantastisch!

En als dan het werk begonnen is, en je er eenmaal aan gewend bent, verlang je weer een klein beetje naar die periode dat je vrij was je eigen leven te plannen. Hetzelfde als je weer een relatie hebt; ook dan verlang je er soms naar weer even vrijgezel zijn.

Het lijkt op een bijzonder samenspel tussen in beweging blijven, vertrouwen hebben in de toekomst en loslaten in de periode dat je het gevoel hebt dat je aan het zwemmen bent, genieten als je opeens in de stroomversnelling zit (momentum) en tenslotte accepteren wat je hebt... . Weten dat het gras aan de andere kant van de heuvel altijd groener lijkt. Er van uitgaan dat je wel voelt of het goed is. En zo niet, de kracht te hebben om het los te laten, en weer door te gaan…

Woorden schieten tekort...

2005-10-22T11:11:00.000+02:00

http://www.losthighwayrecords.com/e/cash11403.html

Internetdaten

2005-10-18T20:00:00.000+02:00

OK, ook ik heb me er vorig jaar een periode in de wondere wereld van het internet daten gestort. Ik kon geen webpagina openen zonder dat er links voorbij schoten met plaatjes van verliefde, oogverblindende en zogenaamd nog vrijgezelle mannen en vrouwen. Daarnaast flitsten kreten als; “Ontmoet de liefde van je leven!” Toch was er een flinke drempel, want bij mij leefde toch wel het vooroordeel dat internetdaten vooral een laatste kans is voor kneusjes, die op geen enkele andere manier iemand kunnen vinden. En om je daar nu mee te willen identificeren? En ik was toch niet wanhopig!?

Gelukkig heb je op zulke momenten vrienden die al een hele tijd een relatie hebben. Zij zijn vaak enigszins jaloers op je vrije status en de vrijheden die daarbij horen. Ook zij zien al die mooie ‘vrijgezelle’ vrouwen in de banners, en merken na een paar biertjes op dat zij, als ze vrijgezel waren, zich ‘echt wel in die wereld zouden storten!’ Natuurlijk met de verwachting zo’n fotomodel aan de haak te slaan.

Vervolgens word je de zondag erop weer eens teleurgesteld wakker; na een avondje kansloos stappen, waarbij om een uur of 4 om je heen keek en tot je schrik concludeerde dat er, zo op het eerste gezicht, niemand rondliep met wie je de volgende ochtend weekend wilde vieren. Bij mij komt dat neer op een ideaalbeeld; onder het genot van mooie (klassieke) muziek tijdens een uitgebreid, relaxed ontbijtje blij zijn dat er een bijzonder persoon bij je is, die je echt leuk vindt en met wie je de ochtend wilt delen. Ok, ik geef toe; misschien wat te hoog gegrepen bij het gemiddelde Kar publiek … maar goed, liever alleen naar huis, dan de volgende dag een dubbele kater. Dus ik was weer eens alleen… tijd genoeg om even mail checken.

En nog niet helemaal wakker komt weer eens die banner voorbij... als grapje klik je er toch maar eens op, en voor je het weet, beland je via een paar eenvoudige stappen bijna geruisloos op de site tussen duizenden andere lotgenoten! En dat nog wel gratis. Ja, nog wel gratis; want op de een of andere manier krijg je opeens een berichtje van een mystery guest, met een niet geheel onaardig profiel, en begint voor Relatieplanet en consorten de kassa te rinkelen. Want je nieuwsgierigheid wint het toch van die paar euro’s… Briljante verkooptechniek overigens!

Daarna begon voor mij een tijd dat ik regelmatig vaak op het internet te vinden was. De twee opmerkelijkste dingen waren dat ik het echt superleuk vond, van het invullen van het profiel tot en met de afspraakjes. Daarnaast ervoer ik hoe bijzonder het internet als communicatie-instrument is. Je bekijkt wat profielen, geselecteerd op jouw interesses, klikt een paar keer op de contactbutton, en dan… Opeens verschijnt er een pop-up met een naam, waar je absoluut de humor wel van in kunt zien, en je begint te chatten. Aan de hand van het profiel heb je wat aanknopingspunten, en voor je het weet zit je midden in een gesprek. Als het niet bevalt, excuseer je jezelf, en klik je weer verder. Het bijzondere was dat ik meestal na een paar minuten al wist of het klikte. En afgezien van de eerste date, waar ik nog niet echt op mijn gevoel afging, nog niet hard genoeg was, waren alle (6) andere dates leuk.

Internetdaten gaf mij vreemd genoeg ook een stuk rust. Op het moment dat ik begon met daten vond ik het alleen zijn maar niks. Maar in mijn toch wel aardig stabiele en drukke leventje kwam ik weinig nieuwe mensen tegen; mijn vaste vriendenclub had zich aardig uitgekristalliseerd en bestond tot overmaat van ramp voornamelijk uit stelletjes. Daarbij kwam dat ik eigenlijk mijn leven niet in het teken wilde stellen van het zoekproces. Internetdaten was een perfecte manier om het ‘zoeken’/vrijgezel zijn los te koppelen van de rest van mijn leven. Ik kon bijvoorbeeld uitgaan, zonder dat ik constant om me heen keek, maar ik door het chatten was wel bezig met acties om niet alleen te blijven. Dilemma opgelost!

Mijn grootste bedenking bij het internetdaten is dat het allemaal heel rationeel is. Je selecteert op benoembare criteria, die vaak overeenkomen met jouw smaak. Dat betekent dus dat er over het algemeen een goede basis is voor een leuke avond, en waarschijnlijk zelfs een mogelijke vriendschap. Maar je moet vervolgens maar afwachten of er ook fysieke aantrekkingskracht is. Want dat is niet, of moeilijk te sturen, en vaak helemaal niet op benoembare criteria gestoeld. Helaas legt juist door de manier waarop je elkaar ontmoet; zoekend vrijgezel, een enorme druk op het contact en staat dit een eventuele vriendschap in de weg. Het is dus echt alles of niks! Heel dubbel allemaal…

Al met al heb ik er veel van geleerd, en vond het vooral heel erg leuk en spannend. Maar nu voorlopig even niet. Ik hoop toch dat ik zomaar iemand tegen kom, iemand tot wie ik me voel aangetrokken, en daarna pas leer wat voor iemand het is, wat ze leuk vindt... En zo de kans loop verrast te worden door nieuwe, onbekende passies. Iemand in de ogen te kijken, en te smelten. In plaats van een rationeel hartje in mijn inbox…

Het managen van verwachtingen

2005-10-05T20:33:00.000+02:00

Na een lange drukke werkdag, gevolgd door een theatervoorstelling die er emotioneel in hakt, vallen je ogen bijna dicht van vermoeidheid. Je staat voor een dilemma; eigenlijk moet je naar huis, je bent kappot, maar het is ook het begin van je vakantie. Dus je besluit toch even in de kroeg een biertje te gaan drinken, ééntje dan… En voor je het weet is het vier uur voordat je happyhappy, met een brede smile op je gezicht, een poging onderneemt het fietsrecord slingerbewegingen op weg naar huis te breken.

Het is opvallend hoe vaak het mij overkomt dat, juist die avond dat ik er niks van verwachtte, de avond dat ik eigenlijk geen zin had om iets te gaan doen, opeens een van de hoogtepunten van die week wordt. Terwijl die avond stappen waar iedereen al een tijd naar uitkeek, die al weken in mijn agenda stond, mij enorm tegen valt. Toch geloof ik niet dat die avonden objectief zoveel van elkaar verschillen. Vaak ga je naar dezelfde kroeg, met dezelfde mensen. En de hoeveelheid drank hoeft ook niet eens te verschillen. En toch, er is iets anders. De reden zou kunnen zijn dat het ligt aan de verwachting die je hebt. Als deze verwachting maar laag genoeg is, wordt deze snel overtroffen. Maar moet je dan als pessimist door het leven gaan om zoveel mogelijk te genieten, om zo’n bijzonder mogelijk leven te hebben en vaak verrast te worden? Daarbij brengt dit een risico met zich mee; voor je het weet wordt het een levenshouding, en ben je depressief… Dan ben je nog verder van huis.

De bovenstaande stelling zou overigens haaks staan op gedachten à la Emiel Ratelband, om door positief te denken deze verwachtingen uitkomen. Door je voor te nemen dat je het kan, dat het gaat lukken, dat het fantastisch wordt; wordt het “tsjakkaa!” Mijn ervaring is dat ik hierbij vaak bedrogen uitkom. Een aantal keer ben ik, bijvoorbeeld bij relaties, veel te lang doorgedaan, juist omdat ik me voorhield dat het wél goed ging. Dat ze echt leuk was, en ik me (vlagen van) verliefdheid voelde. Soms werkte de tactiek, de manipulatie, even. Maar nog vaker niet, en bestaat het gevaar dat ik over grenzen ga, en een flinke terugslag krijgt.

Doe mij die pessimistische houding dan maar! Het is heerlijk als een cijfer weer eens een paar punten hoger uitkomt dan ik had verwacht, of als een voorstelling waar ik niks van verwachtte opeens supermooi blijkt te zijn. De uitdaging is denk ik dat je een balans moet vinden tussen een stuk relativisme, de verwachtingen laag genoeg weet te zetten, soms gebruik maakt van een vleugje pessimisme, en tegelijkertijd de zin in het leven niet verliest. Volgens mij een van de kunsten van het leven; het managen van verwachtingen…

Wachten op Godot

2005-10-01T15:26:00.000+02:00

De keuze voor de serie kopstukken was dit jaar een must bij het bestellen van kaarten voor het komend theaterseizoen. Zeker voor een bedrijfseconoom, die gespecialiseerd is in de optimale besteding van schaarse middelen. Een aantal theaterstukken waar de specialisten lovend over zijn, en dat met 20% korting, kun je vanuit deze invalshoek natuurlijk niet laten schieten.
Wel had de voorstelling voor mij een slechte startpositie; zeer recent was ik nog volledig uit het veld geslagen door de voorstelling Proust 3 van het Ro Theater. De combinatie van hoogwaardig toneelspel, goed gebruik van multimedia door projectie van beelden op een aantal schermen en een jongenskoor zorgden er daar voor dat ik met kippevel op ging in het spektakel. Het is natuurlijk niet helemaal eerlijk, maar de volgende voorstellingen ga je automatisch vergelijken. De eerste voorstelling uit de reeks ‘kopstukken’, Wachten op Godot, had dus iets om tegen op te boksen.
En ik moet zeggen dat ik niet teleurgesteld ben. Wachten op Godot was een voorstelling die zeker indruk maakte. Als ‘tussendoortje’ was ik vorige week nog naar een voorstelling van het NNT geweest; Frankenstein, wat de verwachtingen over het toneel weer aardig had getemperd. Het toneelspel was daar prima, maar de rockmuziek en zang voor mij te overheersend aanwezig en van een stuk mindere kwaliteit.
De hoofdrollen in Wachten op Godot werden gespeeld door Peter de Jong en Karel de Rooij, ofwel het bekende duo dat jaren onder de naam Mini en Maxi heeft opgetreden. De rol van zwervers was ze op het lijf geschreven. Eerlijkheid gebied; de voorstelling dreef voor een groot deel op de mimiek en het samenspel van deze twee. Gewoonweg schitterend. Zeker in combinatie met goed gevonden woordspelingen maakte dit de voorstelling. Het was bijna jammer dat er nog drie acteurs meespeelden, die soms in een vergeefse poging probeerden even grappig te zijn. Deze stukken werden voor mij al snel te langdradig en deden mij al snel verlangen naar het moment dat de twee zwervers weer alleen samen zaten te wachten.
Dat was misschien ook wel het interessantste aan het hele stuk. Er gebeurde namelijk heel weinig. De naam zegt het al; ze wachtten op Godot. De dag komt en verstrijkt. Echter zonder Godot. Die komt de volgende dag. “Maar dan komt hij ook zeker”, kwam een hulpje van Godot tegen het vallen van het duister vertellen. De avond gaat vervolgens over in de nacht. Pauze.
Na de pauze was het eigenlijk een herhaling van het eerste deel. Wel gebeurde er bij mij iets heel interessants. Aan de ene kant bekroop me het gevoel dat alles zich wel herhaalde, dat het langdradig was. Werd het bijna saai… maar gelijktijdig werd alles steeds zwarter en verwarder. Langzaam maar zeker bekroop me een gevoel dat dit “het” was. De twee wachtten, en wachtten, doodden hun tijd met van alles, en vooral met niks, vergeten heel snel hun verleden, de tijd verstrijkt op een rare manier, ze raken verward en hun doel schuift steeds weer op. Morgen, ja, morgen komt Godot. Zeker…
Op een vaak grappige, luchtige manier werd heel beklemmend het zinloos verstrijken van de tijd en de vergankelijkheid van het leven geschetst. De zwervers zijn opeens niet meer twee karikaturen, maar zie je opeens overal om je heen. Bijvoorbeeld in nette pakken, wachten totdat je genoeg geld hebt om geen zorgen meer te hebben. Onder het mom van “morgen, morgen wordt alles beter… dan begint het leven echt. Nu nog even volhouden dus…”

Wachten op Godot
Gezien: Stadsschouwburg Groningen, 30 september 2005

De weg van de minste weerstand, Robert Fritz

2005-09-28T20:07:00.001+02:00

Bijdrage aan de tentoonstelling en bijbehorend boek: ‘Boeken als gids door het labyrint van het leven’, 2004

De weg van de minste weerstand is, sinds ik het als onderdeel was van mijn opleiding bedrijfseconomie heb gelezen en het tijdens colleges en practica is behandeld, in zeer korte tijd de gids in mijn leven geworden.
Het basisidee van het boek is dat energie de weg van de minste weerstand volgt. Deze weg wordt bepaald door de onderliggende structuur, en zolang deze niet verandert, zal de energie altijd weer terugvallen in de oude patronen. De enige manier om blijvend veranderingen door te voeren, of patronen blijvend te doorbreken, is deze onderliggende structuur wijzigen. En, zo stelt de schrijver Robert Fritz, wat voor energie in het algemeen geldt, gaat ook op voor het menselijk gedrag. Door hiervan gebruik te maken, kun je in grote mate de bepalende kracht in je eigen leven zijn.
Het eenvoudige taalgebruik, de praktische voorbeelden en de heldere uiteenzetting van zijn theorie maken het tot een heerlijk leesbaar boek, dat ik in één adem uitlas. Tijdens het lezen herkende ik vele van de gebruikte voorbeelden, ik kon zijn ideeën goed volgen, en het leek me allemaal erg logisch. Pas toen ik het echt op me in liet werken en de ideeën in de praktijk begon toe te passen, kreeg het boek voor mij de waarde die het nu heeft. Ik heb het inmiddels ruim zes keer gelezen en, ook al handel ik er niet altijd naar, het is zeker een beschrijving van de wijze waarop ik wil leven. Het heeft in ieder geval mijn leven op meerdere terreinen veranderd. Ik pak het boek nog regelmatig uit de kast als oppepper, om de kennis te verdiepen of als hulp bij het bepalen van richting. Elke keer dat ik het boek, of delen ervan, lees, word ik weer verbaasd, geïnspireerd en leer ik iets nieuws. Kortom, mijn gids.

ISBN De weg van de minste weerstand: 90-202498-0-0, Ankh-Hermes BV Deventer
ISBN Boeken als gids door het labyrint van het leven: 90-807390-6-5, Universiteitsbibliotheek Groningen &am

Kleren maken de man

2005-09-27T18:41:00.000+02:00

Gisteren was ik bij de opening van een tentoonstelling in het stripmuseum in Groningen.
De eerste associatie die ik heb met strips, blijft toch kinderen. Ik weet inmiddels echt wel beter, lees zelf ook strips, ken voorbeelden die zeker niet geschikt zijn voor een jeugdig publiek en in mijn rijtje topfilms staan een paar tekenfilms. Maar dat eerste beeld blijft. Bij een museum denk ik aan kunst, aan kunstenaars; vrijgevochten en creatief. Als ik me vervolgens een kledingstijl bij de opening van een stripmuseum voorstel, denk ik aan alles, behalve aan driedelige pakken. Ik koos daarom uit mijn kast mijn favoriete ‘hippe’ kleding; een moderne spijkerbroek en een strak blauw shirt met daarop in felle witte letters “FREEWAY”.
Hoe verkeerd kon ik zitten. Donkerblauw en zwart in 3d heerste alom; er ontbrak nauwelijks een stropdas. Op zich ook wel logisch toen ik opeens onder de genodigden de burgemeester en commissaris ontwaarde. Tijdens de openingslezing werd de nadruk gelegd op de economische waarde van strips. Ik kon hierbij een glimlach niet onderdrukken; dat was nu niet direct de eerste relatie die ik had gelegd. De enige relatie die ik zag, was dat deze opening een manier is om de banden tussen Wallonië en het Noorden van Nederland te versterken. Maar diezelfde functie had evengoed de opening van een Belgisch bierfeest kunnen hebben.
Daar sta je dan, als baken in de branding. Het bijzondere was om te merken hoezeer ik mezelf mijn afwijkende kleding aantrok. Ik voelde mij hoogst ongemakkelijk, en had het gevoel dat iedereen naar mij keek. Dat mensen direct een sticker op mij plakten. Dat doe ik zelf namelijk ook… voordurend…
Door wat iemand draagt, maak ik me al snel een voorstelling van wat voor iemand ik voor me heb. Plaats ik iemand in een hokje. Vaak klopt dit ook nog redelijk; het lichtblauw overhemd domineert bij elke bank die ik binnen loop, en de wijde broeken met ‘Dickies’-shirts erboven op de skatebaan. Maar je kunt je ook vergissen…
Zelf pas ik mijn kleding zoveel mogelijk aan op de situatie, of als deze het voor mijn gevoel toelaat; op mijn humeur/bui. Soms houdt dit in dat ik een paar keer per dag van kleding wissel. Ik heb werkkleding, relaxkleding, uitgaanskleding en sinds een reis die ik heb gemaakt; backpackkleding. Er zijn extremen, er is een overlap. Maar meestal zegt de kleding die ik draag iets over mij.
En daar ging het gisteren mis. Op een gebeurtenis waar ik absoluut niet op had willen vallen, waar ik was op uitnodiging van iemand die ik net ken, en die ik zeker niet op de kast wou jagen, had ik opeens het gevoel dat ik een statement maakte, dat ik op wilde vallen. Het beeld dat ik voor mijn gevoel uitdroeg strookte niet met het gewenste. Gelukkig vloeide op den duur de drank rijkelijk, was er speciaal (Belgisch) bier dat de effecten nog enigszins versterkte, en hoe losser de mensen werden, hoe meer ik me op mijn gemak voelde. De volgende keer dat ik voor zo’n formaliteit wordt uitgenodigd, zorg ik er wel even voor dat ik van tevoren de uitnodiging in handen krijg; deze was op persoonlijke titel van de Belgische consul… Ik had het dus kunnen weten; eigen schuld…

Gedachten op de valreep van dertig

2005-09-24T17:18:00.000+02:00

21 augustus 2005
Morgen word ik dertig. Het schijnt een pijlpaal in iemands leven te (moeten) zijn. Op dit moment zie ik het vooral als een van de 10 dagen van een korte vakantie, waarop familie en vrienden komen eten en drinken. Als een van de dagen van een festival waar een deel van mijn hart ligt; www.noorderzon.nl.
Maar wie weet voelt dit morgen heel anders… Misschien verandert er echt iets… In ieder geval vond ik het een mooi moment om even een korte beschouwing te geven op mijn leven. Vooral hoe ik momenteel tegen leven aankijk.

Ergens in mij zit nog steeds een idealist. Dat lijkt er niet uit te slaan te zijn. Ik ben een stuk genuanceerder geworden, zie zaken minder zwart-wit, maar mijn droom is nog steeds dat ik de wereld een beetje mooier wil maken. Daarbij wil mezelf blijven ontplooien en zoveel mogelijk meemaken.

Ik stel dus voordurend nieuwe doelen voor mezelf, zet me in deze te realiseren, wat op de ene manier meestal nog lukt ook, en zoek dan weer een nieuwe uitdaging. Zo leef ik van gebeurtenis naar gebeurtenis… en de tijd ertussen vult zich vanzelf. Het bijzondere is dat de dingen die mijn leven echt veranderen, meestal niet samen vallen met het realisatiemoment van deze doelen. Die momenten gaan over het algemeen voorbij zonder noemenswaardige sporen achter te laten. Maar soms gebeurt er iets dat je leven verandert, dat het volledig overhoop gooit. Deze momenten zijn bij mij niet te plannen; een gebeurtenis als het moment dat je je bul krijgt, de eerste dag van een vakantie, de terugkomst van een reis of je eerste echte baan, hebben lang niet zo’n verstrekkende invloed als het moment dat je toevallig die baan vindt waar je al lang naar op zoek was, of het moment dat je in de kroeg opeens oogcontact krijgt met de vrouw die de wereld even doet stilstaan. Of het moment dat je opeens ontdekt dat je partner iemand anders heeft. Tussen en tijdens al deze momenten door, leef je gewoon, van gebeurtenis naar gebeurtenis. Vloeit tijd heel makkelijk, je vaart als het ware op een bootje mee op de stroming. Of je nu op dit moment gelukkig bent, of helemaal niet, je helemaal kapot werkt, of de hele dag voor de tv zit; de dag vanzelf en gaat over in een nieuwe. Misschien op den duur zonder jou, of zonder dat je daarvan bewust bent. De nieuwe dag komt. De wereld draait wel door, tijd verstrijkt als vanzelf.

Tijd.
Dit is sowieso voor mij iets heel vaags. Want zelfs als jij als persoon er niet meer bent, gaat de tijd door. Voor een aantal mensen is dit zo’n moment dat het leven verandert… Het wordt een stukje van hun bagage. Maar hun leven gaat wel door. Sterker nog; zelfs als alle mensen er niet meer zijn, stop de tijd niet. Althans, er is dan niemand meer die het zo noemt, maar in mijn (misschien beperkte) voorstellingsvermogen gaat er iets door. Maar wat als alles eindigt. Dat er echt helemaal niks is…
in het bijna ondenkbare geval dat de aarde niet doordraait; deze wordt bijvoorbeeld vernietigd door de inslag van een meteoriet. Dan nog blijft het heelal bestaan. Maar het rare is, dat het mijn begripsvermogen te boven gaat wat er zou gebeuren als dit er niet meer is. Als er bijvoorbeeld een implosie is; de oerknal in revers. Dan nog gaat er iets door… en moet voor mijn gevoel de tijd blijven voortbestaan.
Mijn voorstellingsvermogen houdt dan op. Hetzelfde geldt voor het begin. Wat was er dan voor het begin? Een oplossing die ergens wel plausibel is, zou zijn dat tijd zich als het ware in een soort cirkel beweegt. The circle of time…, in aanvulling op de circle of life. Maar de praktische invulling hiervan; geen flauw idee.

En hetzelfde geldt natuurlijk voor de oneindigheid van ruimte. Waar eindigt ruimte? En wat is daarna dan? Twee oerthema’s waar de grootste denkers nooit uitgekomen zijn… en wat verwacht ik dan van mijn verstand/gevoel…

Terug naar het leven. Mijn leven. Het gemakkelijks is om gewoon te accepteren dat tijd en ruimte er gewoon zijn, en dit maar voor lief te nemen; die zijn er gewoon, hoe onbegrijpelijk dan ook. Want hiervoor geldt waarschijnlijk dat je je er heel erg druk om kunt maken, maar dat je nooit verder komt, en de tijd gewoon doorgaat. Tot het moment dat je de laatste adem uitblaast, onze enige zekerheid.
Je kunt je daarom volgens mij beter concentreren op wat je doet in de tijd tussen nu en die laatste adem. Volgens mij kun je deze tijd op vele manieren doorbrengen. Om terug te komen op de eerste opmerkingen, dat je heel goed bepaalde dingen in je leven kunt plannen, maar dat je voor een deel afhankelijk bent van bepaalde ‘onverwachte momenten’. Je kan doelen stellen, hiernaartoe leven, in sommige gevallen deze doelen realiseren en vervolgens weer opnieuw beginnen. Maar over het algemeen zullen veel dingen bepaald worden door toeval, door gebeurtenissen die je volledig niet in de hand hebt, in ieder geval waarbij naar jou idee het verband met eerdere handelingen niet te zien is. Zelf heb ik ergens het gevoel dat dingen die gebeuren op een dieper level samenhangen dan wij zien. Je bent onderdeel van een geheel. Je hebt zelf wel dingen in de hand, kunt heel veel sturen. Je leven is evenzeer afhankelijk van zaken die je zelf in de hand hebt, als van ‘het toeval’ en je weet nooit zeker waar je uitkomt.

Een gedachte die me ook regelmatig overvalt, is dat ik niet meer dan een onbeduidend schakeltje ben in het ‘organisme’ wereld. De mensheid is een van de onderdelen van het organisme, en jij, als een van de miljarden mensen, bent dus helemaal verwaarloosbaar. Misschien is dit het wel. Is het niet meer dan dit. Als ik er rationeel over nadenk kom ik daar wel op uit.

Natuurlijk heb ik ook de drang wat te willen betekenen. Maar tegelijkertijd ervaar ik regelmatig dat er meer is dan wat we waarnemen; dat er van alles is dat ik niet kan zien, waar ik niet bij kan. En ik heb ook echt het gevoel dat alles op de een of andere manier samenhangt. En daar is misschien de geruststelling; ook ik ben één van die schakeltjes. Ook mijn acties, daden; de manier waarop ik mijn leven leef, heeft invloed op het geheel.
Een nietig persoontje kan op korte termijn, of direct, misschien weinig betekenen; het zou niet meer zijn dan een luizenbeet, maar je kunt volgens mij echt niet voorzien wat bepaalde acties op de lange termijn hebben.

Dus de vraag of je niet meer bent dan een nietig radertje in het geheel lijkt me niet echt het probleem; objectief gezien ben je dat. Subjectief gezien is het niet meer dan lijfsbehoud om anders te denken, of en voor mensen om je heen beteken je wel degelijk iets. Het is maar hoe groots, hoe ruim je het bekijkt. De hoofdvraag is hoe je jezelf hierin kan berusten; dat je hooguit voor een beperkte groep mensen wat kunt betekenen, maar je echt geen ‘redder van de wereld’ bent, noch zult worden. Op dat niveau gezien ben je niet meer dan een klein, nietig, onopvallend radertje. Dat radertje moet trouwens wel goed blijven lopen!

De nietigheid accepteren
De gedachte dat je nooit weet wat voor effecten jouw acties, of de uitingen van jouw ‘zijn’, hebben, maakt het geheel een stuk lastiger. Want je kunt nooit weten of een bepaalde handeling als katalysator dient voor grootse verschuivingen, en die kunnen zowel positief, als negatief zijn. En als je dan de vervolgstap maakt, dat het dus allemaal toch niks uitmaakt, en je net zo goed slecht kunt zijn, sta je dus weer zelf voor de keuze.
Ook daarom, of misschien wel juist daarom (want wie weet voelt het daarom goed; is dat je intuïtie), denk ik dat het zin heeft om goed te leven. Daaronder versta ik: niet (te) egoïstisch, open, en proberen een balans te vinden tussen ‘oogsten en zaaien’. Wat hiervan vervolgens de daadwerkelijke consequenties zijn, kun je simpelweg niet overzien. Maar als je hiervan de gevolgen beseft, kun je de conclusie trekken dat het toch allemaal niks uitmaakt.
En dan is de keuze weer aan jou; waar kies je voor. En ik wil gewoon gelukkig zijn. En de beste manier die voor mij lijkt te werken, is door voor je gevoel ‘goed’ te leven.