Herinnering aan mijn droeve hoeren; een ‘lekker tussendoortje’

Herinnering aan mijn droeve hoeren
Gabriel Garcia Marques
Meulenhoff 2004, ISBN 9029076070

Gabriel Garcia Marques is een paar maanden geleden met stip in mijn top tien van favoriete schrijvers terecht gekomen. Het was alweer zo’n zeven jaar geleden dat ik “Honderd jaar eenzaamheid” gelezen, volgens velen zijn meesterwerk. Maar ik herinner me vooral dat het erg veel doorzettingsvermogen kostte om erdoor te komen en ik blij was toen het eindelijk uit was. Ik heb echt even staan twijfelen toen ik een half jaar geleden “Liefde in tijden van cholera” voor 8 euro bij de boekhandel zag liggen. Uiteindelijk heb ik het toch maar gekocht, en na een paar maanden had ik genoeg moed bij elkaar geschraapt om het te gaan lezen. De dagen erop waren het boek en ik onafscheidelijk… Als ik mijn ogen sluit, zie ik nog steeds een film aan beelden en proef de sfeer van het boek. Werkelijk een meesterwerk.

“Herinnering aan mijn droeve hoeren” is zijn meest recente roman. Garcia Marquez voert je mee in de wereld van een eenzame oude man. Wanneer deze zich op zijn negentigste verjaardag trakteert op een jonge maagd, wordt hij voor het eerst van zijn leven overvallen door de liefde. In een kleine 126 pagina’s wordt deze liefde op gepassioneerde wijze beschreven, met alle uitspattingen, onzekerheden en overdenkingen van iemand in een soort late midlifecrisis. Het geheel wordt zeer beklemmend door de constant naderende dood en het grote leeftijdverschil tussen de man en het meisje. Hierdoor ontstaat er een bijzondere spanning; aan de ene kant leef je met hem mee, want de liefde is mooi en moet overwinnen. Terwijl je aan de andere kant niet anders kan dan de liefde tussen een negentig jarige voor een twaalf jarig meisje resoluut afkeuren. Het einde van het boek is even mooi als passend.

Het was heerlijk om te lezen, maar toch heb ik niet hetzelfde ervaren als bij “Liefde”. Ik kan niet echt de vinger op de zere plek leggen. Het boek is beeldend geschreven, het is duidelijk dat een meesterverteller aan het woord is die doet lachen, denken en ontroert. Misschien was het voor mij gewoon te kort, waardoor ik me net niet volledig kon onderdompelen. Het is alsof ik weer even een glimp van zijn wereld heb mogen zien. En die smaakte zeker naar meer! En misschien komt daar het onbevredigde gevoel vandaan, het was te snel voorbij.