Geslaagde Kruistocht van de Toneelgroep Amsterdam

Kruistochten door de Toneelgroep Amsterdam
Kesting, Fernhout, Smulders, van Mieghem, Goessens, Fokker
Gezien: Groningen, 8 april 2006
De keuze van de Topstukken 05/06 durf ik dit jaar nu al voortreffelijk te noemen. De derde voorstelling in de reeks was vooral qua duur een uitdaging. Rond zes uur werd een zeer diverse publiek de zaal binnengeloodst, waarna iedereen mede door het vreemde tijdstip enigszins onwennig zijn plekje zocht. Ruim 5 uur later maakte een daverend applaus een eind aan een marathon toptoneel van de bovenste plank.
Het stuk bestaat uit drie delen, waarin telkens vanuit een ander perspectief dezelfde reeks gebeurtenissen de revue passeert. Het gaat over zeven mensen; drie stellen die in eerste instantie vooral via een familierelatie allemaal met elkaar zijn verbonden. En de invalide moeder, die als een kwellende factor boven het geheel hangt. Zij blijft onzichtbaar opgesloten in haar slaapkamer maar drukt een zwart duister stempel op het geheel. Dat zich tussen de zes personages meer afspeelt dan alleen een familierelatie, wordt in de eerste act al duidelijk. Daar blijkt dat een van de zussen op het punt stond met de man van haar zus een ‘heet’ weekendje weg te gaan. Na vijf uur is het geheel geëscaleerd tot een waar familiedrama, waarbij niemand buiten schot blijft. Behalve dan de kat Jaap, die constant op het podium aanwezig is, maar zich van dit alles niks aantrekt. Hij wast zich, eet en gaat lekker liggen slapen. Daarmee wordt meteen de relativiteit van de gebeurtenissen aangegeven...
In elk gedeelte van de drieluik staan thema’s als kleinburgerlijkheid, liefde, het huwelijk en trouw en familierelaties centraal. Zware onderwerpen, maar de regisseur is erin geslaagd om er een flinke dosis humor overheen te gieten, waardoor de tijd voorbij vliegt. Het stuk blijft tot het eind boeien. Enerzijds door het bijna perfecte spel van de acteurs, maar zeker ook door de spanning die tot het eind wordt vastgehouden. Net als in een goede thriller blijven er dingen gebeuren waardoor je opeens anders tegen dingen aan gaat kijken.
Het bijzondere is dat ik gedurende het hele stuk wisselende gevoelens had bij de verschillende hoofdpersonen, maar dat je ondanks overspel, bedrog of agressie, sympathie voor ze bleef houden. Het bleven mensen. Herkenbare mensen. Met problemen die je zelf ook regelmatig tegenkomt. Een van de acteurs mijmerde op een gegeven moment iets in de trend van; “Het lijkt wel of mensen die totaal niet bij elkaar passen, tot elkaar aangetrokken worden als een magneet en niet meer van elkaar af komen.” Wie kent deze stellen niet, die bij elkaar blijven terwijl iedereen ziet dat het niet klopt?
Het stuk zat op alle terreinen goed in elkaar. De timing van de grappen was perfect, de personages gingen geen moment vervelen en was voldoende diepgang, zonder te zwaar te worden. De intermezzo’s waarbij op een groot scherm beelden werden herhaald, met op de achtergrond versterkende muziek, maakte het geheel compleet. Kortom; ga kijken als je de kans krijgt! http://www.toneelgroepamsterdam.nl/