Crash; een must-see-movie over versplinterde paradigma’s

Eerste Kerstdag stond als ‘nagerecht’ de film Crash op het programma. Volgegeten zakten we na een uitbundig maal met z’n vieren onderuit op de bank, kop Irish koffie op de schoot, klaar voor de gebruikelijke harde actiefilm. De plaatselijke videotheek had de film ‘gezegend’ met een stikker dat het een ‘absolute aanrader’ was, waardoor de verwachtingen hooggespannen waren. De omschrijving sprak over de levens van een aantal mensen uit LA die op een bijzondere manier bij elkaar kwamen en dat de film treffende beeld van de Amerikaanse samenleving schilderde. Verder werden we er niet veel wijzer uit... waardoor we er enigszins blanco ingingen.
Wat er vervolgens gebeurde was adembenemend. In een aantal korte krachtige scènes ontstond een helder stereotype beeld van alle 16 hoofdpersonen, waarna deze scènes als stukjes van een puzzel in elkaar vielen en de mensen in een tijdsbestek van 36 uur bij elkaar kwamen. De hoofdthema's van het verhaal zijn racisme, vooroordelen en overige problemen van een multiculturele samenleving. Daarbij werd tijdens de film de ene ‘realiteit’ na de andere op zijn kop gezet. De mensen waarmee ik me in eerste instantie identificeerde, die tolerant waren, niet racistisch en ‘rechtvaardig’ wilden optreden, maakten plotseling grove inschattingsfouten waardoor ze 'aan de verkeerde kant' kwamen te staan, terwijl de mensen waarop je het stempel ‘racist’ had gedrukt opeens heel goede redenen bleken te hebben om verbitterd te zijn. Dit samen met de snelheid en een aantal andere onverwachte en spectaculaire doorbrekingen van mijn verwachtingen, maakte dat ik na de film verbluft bleef zitten. Het is een absolute aanrader die nog lange tijd blijft hangen en wat mij betreft verplichte kost mag worden voor het middelbaar onderwijs!