Spiraal omlaag; de andere kant van een eigen zaak

Voor jezelf beginnen is altijd al een droom van mij geweest. Het lijkt me spannend, geeft een gevoel van vrijheid en lijkt me boven alles gewoon leuk. Het begon ooit als jongensdroom, heel bescheiden, met mijn eigen boekhandeltje. Schitterend, een klein stijlvol zaakje, vol boeken, waar ik de hele dag kon lezen, en mensen vertellen welke boeken je zo mooi vond.

Maar de realiteit is vaak anders. Het is erg pijnlijk om mensen die je graag mag, die je al kent voor die tijd dat jij die jongensdromen had, die altijd je grote voorbeeld waren, die met dezelfde droom voor zichzelf zijn begonnen, nu tot over hun oren in de stress te zien zitten, juist door die eigen zaak. Recessie, liquiditeitsproblemen, partijen die hun afspraken niet nakomen. Naast dat het de mensen zelf sloopt, kan dit het hele gezin ontwrichten.

Elke keer als het echt mis dreigt te gaan, steeds als je de stekker eruit wil of moet trekken, gebeurt er weer iets dat je wat ruimte en moed geeft, is er weer ergens een lichtpuntje. En je kunt op den duur ook niet meer terug. Je hebt een hypotheek, verplichtingen, een gezin. Je zit er al tot over je oren in. Je staat echt in een spagaat.

Als buitenstaander kun je weinig doen. Het liefst zou je ze een paar ton euro geven, de druk wegnemen. Maar het enige dat je kunt doen is adviseren. Maar wat… want de besluiten hebben zulke grote gevolgen. Hoe graag je ook wil helpen, en zelfs na al die jaren studeren, na het doorspitten van al die moeilijke en wijze boeken met theorieën, zie ik niet hoe ze hieruit kunnen komen. En, je weet nooit wat er komt; misschien trekt de economie ineens aan, is daar die grote klant. Maar voor hetzelfde geld niet. En is over een tijd de zaak toch failliet, de mensen stuk en het gezin ontwricht.
Leuk, zo’n eigen zaak. Maar, weet waar je aan begint!