Ozzy & Tom en Ewout & Etienne

Gezien; Het Kruithuis Groningen, 22 oktober 2005

Normaal waag ik me eigenlijk nooit aan onbekende cabaretvoorstellingen. De reden hiervoor ligt waarschijnlijk bij de enorme hoeveelheid slechte humorfilms die ik de laatste jaren heb gezien; meestal verzandt het in een reeks flauwe grappen en ligt alles er net iets te dik bovenop. Maar dit jaar durfde ik de spong in het diepe aan, en als een soort diversificatie op de gebruikelijke klassieke concerten en theatervoorstellingen, heb ik ook een reeks kaartjes in dit genre besteld.
Het cabaretgokfestijn begon op zaterdagavond 22 oktober met de winnaars van het Studentencabaretfestival 2004. Voor de pauze mochten Ozzy & Tom hun kunde bewijzen, na de pauze was het toneel gereserveerd voor Ewout & Etienne.

Het eerste duo trachtte, ondanks dat ze voldeden aan alle criteria van studentenclichés, voor mijn gevoel toch nog enig niveau te bereiken. Het draaide vaak om woordgrapjes, die niet eens allemaal in seks en bier verzandden, en de sketch waarin ze een verkoopscript naspeelden had zeker niet misstaan in een van de betere Jiskefet-afleveringen. Ze eindigden met een uitsmijter die voor mij het hoogtepunt van de show was, een lied over de panda. Het begon als een zoetsappig “Redt de Pandalied”, maar door een onverwachte wending bracht de panda het er opeens helemaal niet goed vanaf. Erg leuk gevonden, en vol verwachting keek ik uit naar het tweede gedeelte van de avond. Gewend aan de hierarchie van voorprogramma en hoofdact, moest voor mijn gevoel het beste nog komen…

Na de pauze was het niveau echter sterk wisselend. Briljant gevonden stukjes, zoals een lied over een verwaarloosd lief omaatje, werden afgewisseld met kinderachtig gekibbel en flauwe acties waarbij ze terugvielen op het zijn voor gek zetten van mensen uit het publiek en goedkope grapjes over de seksuele geaardheid van Etienne. Vooral bij dit gedeelte overheerste het gevoel dat een goede (strenge) regisseur geen kwaad gedaan, want momenten waarop ik dubbel lag van het lachen, werden afgewisseld met die waarop ik door de grond zakte van plaatsvervangende schaamte…

Wel interessant was dat ik, vooral de laatste drie kwartier, het gevoel had dat ik plotseling weer tien jaar terug ging, naar een van mijn jaarclubavonden bij Dizkartes. Ook daar kon met (en zelfs zonder) het vloeien van alcohol alles gezegd worden, waarbij het niveau sterk wisselde. De humor was hard, grof, vaak ongenuanceerd en moest het voornamelijk hebben van onverwachte overgangen. Inderdaad; studentenhumor. Ewout en Etienne hadden ons in de eerste zinnen hiervoor al gewaarschuwd; tijdens de vorige cabaretwedstrijd had de jury aangegeven dat zij dit niveau niet overstegen… En daar ben ik het mee eens. Toch heb ik een aantal keer dubbel gelegen van het lachen, en daar gaat het bij cabaret om… (toch?)