Het managen van verwachtingen

Na een lange drukke werkdag, gevolgd door een theatervoorstelling die er emotioneel in hakt, vallen je ogen bijna dicht van vermoeidheid. Je staat voor een dilemma; eigenlijk moet je naar huis, je bent kappot, maar het is ook het begin van je vakantie. Dus je besluit toch even in de kroeg een biertje te gaan drinken, ééntje dan… En voor je het weet is het vier uur voordat je happyhappy, met een brede smile op je gezicht, een poging onderneemt het fietsrecord slingerbewegingen op weg naar huis te breken.

Het is opvallend hoe vaak het mij overkomt dat, juist die avond dat ik er niks van verwachtte, de avond dat ik eigenlijk geen zin had om iets te gaan doen, opeens een van de hoogtepunten van die week wordt. Terwijl die avond stappen waar iedereen al een tijd naar uitkeek, die al weken in mijn agenda stond, mij enorm tegen valt. Toch geloof ik niet dat die avonden objectief zoveel van elkaar verschillen. Vaak ga je naar dezelfde kroeg, met dezelfde mensen. En de hoeveelheid drank hoeft ook niet eens te verschillen. En toch, er is iets anders. De reden zou kunnen zijn dat het ligt aan de verwachting die je hebt. Als deze verwachting maar laag genoeg is, wordt deze snel overtroffen. Maar moet je dan als pessimist door het leven gaan om zoveel mogelijk te genieten, om zo’n bijzonder mogelijk leven te hebben en vaak verrast te worden? Daarbij brengt dit een risico met zich mee; voor je het weet wordt het een levenshouding, en ben je depressief… Dan ben je nog verder van huis.

De bovenstaande stelling zou overigens haaks staan op gedachten à la Emiel Ratelband, om door positief te denken deze verwachtingen uitkomen. Door je voor te nemen dat je het kan, dat het gaat lukken, dat het fantastisch wordt; wordt het “tsjakkaa!” Mijn ervaring is dat ik hierbij vaak bedrogen uitkom. Een aantal keer ben ik, bijvoorbeeld bij relaties, veel te lang doorgedaan, juist omdat ik me voorhield dat het wél goed ging. Dat ze echt leuk was, en ik me (vlagen van) verliefdheid voelde. Soms werkte de tactiek, de manipulatie, even. Maar nog vaker niet, en bestaat het gevaar dat ik over grenzen ga, en een flinke terugslag krijgt.

Doe mij die pessimistische houding dan maar! Het is heerlijk als een cijfer weer eens een paar punten hoger uitkomt dan ik had verwacht, of als een voorstelling waar ik niks van verwachtte opeens supermooi blijkt te zijn. De uitdaging is denk ik dat je een balans moet vinden tussen een stuk relativisme, de verwachtingen laag genoeg weet te zetten, soms gebruik maakt van een vleugje pessimisme, en tegelijkertijd de zin in het leven niet verliest. Volgens mij een van de kunsten van het leven; het managen van verwachtingen…