Kleren maken de man

Gisteren was ik bij de opening van een tentoonstelling in het stripmuseum in Groningen.
De eerste associatie die ik heb met strips, blijft toch kinderen. Ik weet inmiddels echt wel beter, lees zelf ook strips, ken voorbeelden die zeker niet geschikt zijn voor een jeugdig publiek en in mijn rijtje topfilms staan een paar tekenfilms. Maar dat eerste beeld blijft. Bij een museum denk ik aan kunst, aan kunstenaars; vrijgevochten en creatief. Als ik me vervolgens een kledingstijl bij de opening van een stripmuseum voorstel, denk ik aan alles, behalve aan driedelige pakken. Ik koos daarom uit mijn kast mijn favoriete ‘hippe’ kleding; een moderne spijkerbroek en een strak blauw shirt met daarop in felle witte letters “FREEWAY”.
Hoe verkeerd kon ik zitten. Donkerblauw en zwart in 3d heerste alom; er ontbrak nauwelijks een stropdas. Op zich ook wel logisch toen ik opeens onder de genodigden de burgemeester en commissaris ontwaarde. Tijdens de openingslezing werd de nadruk gelegd op de economische waarde van strips. Ik kon hierbij een glimlach niet onderdrukken; dat was nu niet direct de eerste relatie die ik had gelegd. De enige relatie die ik zag, was dat deze opening een manier is om de banden tussen Wallonië en het Noorden van Nederland te versterken. Maar diezelfde functie had evengoed de opening van een Belgisch bierfeest kunnen hebben.
Daar sta je dan, als baken in de branding. Het bijzondere was om te merken hoezeer ik mezelf mijn afwijkende kleding aantrok. Ik voelde mij hoogst ongemakkelijk, en had het gevoel dat iedereen naar mij keek. Dat mensen direct een sticker op mij plakten. Dat doe ik zelf namelijk ook… voordurend…
Door wat iemand draagt, maak ik me al snel een voorstelling van wat voor iemand ik voor me heb. Plaats ik iemand in een hokje. Vaak klopt dit ook nog redelijk; het lichtblauw overhemd domineert bij elke bank die ik binnen loop, en de wijde broeken met ‘Dickies’-shirts erboven op de skatebaan. Maar je kunt je ook vergissen…
Zelf pas ik mijn kleding zoveel mogelijk aan op de situatie, of als deze het voor mijn gevoel toelaat; op mijn humeur/bui. Soms houdt dit in dat ik een paar keer per dag van kleding wissel. Ik heb werkkleding, relaxkleding, uitgaanskleding en sinds een reis die ik heb gemaakt; backpackkleding. Er zijn extremen, er is een overlap. Maar meestal zegt de kleding die ik draag iets over mij.
En daar ging het gisteren mis. Op een gebeurtenis waar ik absoluut niet op had willen vallen, waar ik was op uitnodiging van iemand die ik net ken, en die ik zeker niet op de kast wou jagen, had ik opeens het gevoel dat ik een statement maakte, dat ik op wilde vallen. Het beeld dat ik voor mijn gevoel uitdroeg strookte niet met het gewenste. Gelukkig vloeide op den duur de drank rijkelijk, was er speciaal (Belgisch) bier dat de effecten nog enigszins versterkte, en hoe losser de mensen werden, hoe meer ik me op mijn gemak voelde. De volgende keer dat ik voor zo’n formaliteit wordt uitgenodigd, zorg ik er wel even voor dat ik van tevoren de uitnodiging in handen krijg; deze was op persoonlijke titel van de Belgische consul… Ik had het dus kunnen weten; eigen schuld…